Ordre Equestre du Saint-Sépulcre de Jérusalem-Lieutenance de Belgique - Ridderorde van het Heilig Graf–Landscommanderij België
https://ordredusaintsepulcre.be/Paashomilie-2019-van-Mgr-Pierbattista-Pizzaballa
        Paashomilie 2019 van Mgr. Pierbattista Pizzaballa

Paashomilie 2019 van Mgr. Pierbattista Pizzaballa


Dierbare broeders en zusters.

Ook dit jaar zijn wij aan het eind gekomen van een zeer bijzondere Goede Week die, zoals steeds in Jeruzalem, behoorlijk intens, rijk, mysterieus en vruchtbaar was.

De dagen van de Goede Week waren dagen waarin de openbaring van de Liefde van God zijn hoogtepunt heeft bereikt. Op Palmzondag zagen we nog hoe Gods Liefde zich in de Blijde Intrede van Jezus in Jeruzalem heeft gemanifesteerd. Het was een milde en tegelijk vorstelijke Liefde, een vreedzame Liefde die geen geweld gebruikte en geen affiniteiten met de logica van de macht vertoonde.

De Mis van het Laatste Avondmaal van de Heer en de ritus van de voetwassing toonden ons dan weer een Liefde die zich neerbuigt, een Liefde die tegelijk opoffering en gemeenschap inhoudt.

Daarna op vrijdag mochten wij de Liefde beschouwen die zich door niets laat tegenhouden en die in volle vergevingsgezindheid bereid is om alles te offeren, met inbegrip van het leven. Maar wij weten tevens dat dank zij deze totale zelfgave wij vandaag deelgenoot kunnen zijn aan het goddelijk leven, het eeuwig leven.

En vandaag staan we weer voor dat lege Graf. Wij zijn hier nog maar eens naartoe gekomen, net zoals Maria Magdalena, Petrus en Johannes, als volgelingen van het Evangelie dat wij zopas hebben beluisterd.

Maria begaf zich naar het graf omdat zij geen enkele andere bestemming meer overhield dan de plek waar nog iets overbleef van de man die haar het ware leven had teruggegeven. Petrus en Johannes snelden erheen omdat zij geen geloof konden hechten aan de woorden van Maria. Maar ook zij vonden er niet wat ze er verwachtten, met name de dood. Het graf was leeg en de doeken die op de steen lagen, getuigden wel van de dood maar bevatten niets van de grootheid van de Heer en van zijn macht. Hij had de dood achter zich gelaten.

Maria, en daarna Petrus en Johannes begaven zich naar het graf met in hun hart de eigen verwachtingen die ze met zich meedroegen.

En wij dan! Wat is onze gemoedstoestand op deze dag? Wat dragen wij in ons hart mee? Welke verwachtingen hebben wij nog wel? Elkeen van ons draagt zijn eigen paaservaringen in zich, gedachten aan dood en verrijzenis.

Zoals elk jaar vragen wij ons ook nu af welke betekenis deze Pasen voor ons meebrengt. Wat heeft de dode en verrezen Christus ons vandaag nog te vertellen.

Wij hebben er echt nood aan om naar hier terug te komen, om onze levensverwachtingen en onze verlangens hier naar deze plaats mee te brengen. Hier weet ons geloof zich in het onvoorwaardelijke en definitieve ja-woord van God ten aanzien van de mens bevestigd. Ons geloof wordt zo vaak door doodservaringen, hetzij diep in ons maar ook buiten ons, beproefd. Maar hier laat ons geloof zich opnieuw overtuigen zodat het zonder ophouden aan elke uitdaging en aan elke bedreiging kan weerstaan. Wij willen hier zijn om op deze plaats aan onze Hoop een concreet gezicht te geven. Hier op deze plaats waar ons geloof zijn wortels heeft.

In de tragische situaties die we heden beleven, is het precies deze hoop die ons geloof ter hulp snelt. Want ons geloof stoot dagelijks op zo’n zware gewelddaden dat wij menen dat het Kwaad de eindoverwinning zal halen. Welnu, het is deze hoop die ons dag na dag voortstuwt om in de naastenliefde te volharden, zelfs wanneer wij van mening zijn dat wij niet veel méér bijbrengen dan die éne druppel water in die immense dorheid van de woestijn. Het is tevens de Hoop die ons in deze wereld vooruit helpt naar een voor ons onzichtbare en onbekende toekomst. Deze Hoop heeft inderdaad niets te maken met het uitkijken naar een onwaarschijnlijke toekomstverwachting, maar het is eerder een vastberaden besef van een geschenk dat vandaag reeds nadrukkelijk aanwezig is. Dat is de goede aarde waarin het geloof kan wortel schieten, de grond waarop de naastenliefde getuigenis wordt. Zonder deze hoop sterft elk geloof en verliest de naastenliefde haar laatste beetje levenskracht.

Om dit mysterie te doorgronden is het noodzakelijk om eerst het Graf te betreden. Petrus en Johannes traden er binnen, elk volgens hun eigen tempo, want het betrof immers een persoonlijke ervaring. Niemand kan het in een ander zijn plaats doen. Elkeen onder ons moet het met zijn eigen ogen aanschouwen dat Hij niet meer in het Graf ligt. De dood regeert hier niet langer.

En vóór dit lege graf dragen wij niet enkel onze persoonlijke ervaringen van dood en verrijzenis of onze eigen verwachtingen met ons mee. Wij dragen tegelijk diep in ons de verwachtingen van onze Kerk, van ons volk en van alle pelgrims van waar ook ter wereld met ons mee.

Laten wij dus naar binnen gaan en vragen wat ons vandaag naar deze plek voert. Welke ervaringen van dood en angst hebben heden eens te meer nood aan zekerheid en zoeken om verlichting door een waarachtig getuigenis van Leven dat deze plaats in zich draagt!

Misschien dragen wij in ons de kwelling van opeenvolgende frustraties van niet ingevulde verwachtingen die kost wat kost tot een goed eindresultaat hadden moeten leiden. Maar vaak zijn deze verwachtingen meer op enig succes in onze pastorale, sociale en economische initiatieven gericht dan op het waarachtige levensheil. Niet zelden is onze horizon te strak uitgetekend. Maar in onze verwachtingen gaat het ook vaak om onze eigen kansen op zelfontplooiing, om onze moeilijkheid om aan de anderen en hun noden de nodige ruimte te geven. We leven vaak ook met de angst dat het doen en laten van de anderen wel eens ons eigen welzijn zou kunnen in de weg staan. Wij hanteren dan een verlangen naar macht en hanteren daarbij de passende logica. Vaak worden wij door de idee beheerst dat er eigenlijk niets nieuws voor ons is weggelegd, dat er voor ons niets mooier meer kan tot stand komen. Wij staan twijfelachtig tegenover mogelijke veranderingen zowel voor onszelf, voor ons volk als voor de Kerk.

We dromen van de vrijheid maar laten het na ervoor te strijden. Ik heb het dan wel over onze innerlijke vrijheid, los van welke uiterlijke levensomstandigheden dan ook. Het is de vrijheid om elke dag weer opnieuw “ja” tegen God te zeggen, om elke dag weer van nul af te beginnen en dit met een telkens vernieuwd enthousiasme, vrij van de tegenslagen van de dag voordien. De ontgoocheling van gisteren is het nieuwe startpunt van vandaag, van het engagement van elke dag. Het is ook de vrijheid om elke dag de keuze te maken aan welke kant wij zullen staan, of wij naar het verlangen van onze Heer ook weer vandaag het goede willen doen.

Wij dragen de vermoeiende opdracht met ons mee om steeds anders te doen, om absoluut uitzonderlijk te zijn: “… wat doe je dan zo bijzonder? Doen de heidenen niet hetzelfde?” (Mt 5, 47)

In de politiek is dit vanzelfsprekend en voor iedereen zichtbaar. Maar wij zouden moeten stoppen met steeds weer de schuld buiten ons te zoeken, om zonder ophouden de anderen te viseren! Wij moeten erkennen dat wij uiteindelijk ook niet zo verschillend of vreemd zijn ten aanzien van de schaduw van de dood. Net als alle anderen moeten wij zwoegen om met elkaar samen te werken, om met mekaar te delen en om elkaar met open armen te ontvangen.

Door naar hier te komen dragen wij al deze lasten in ons, de lasten van onszelf en deze van de Kerk. En wij vragen, wij bidden en wij smeken dat het mirakel opnieuw mag gebeuren. Wij hopen dat de gebeurtenis die het leven van Maria Magdalena, van Petrus en Johannes en van alle leerlingen eens een volkopen nieuwe wending gaf, zich ook aan ons mag herhalen. Dit nieuwe leven heeft ook ná hen, doorheen de tijden, nog tal van nieuwe heiligen en profeten voortgebracht. Wij eren hen en zij zijn ons in het nieuwe grootse leven voorgegaan. Dit leven draagt de christelijke vreugde in zich en begeleid ons steeds bij tegenspoed en pijn.

Laat ons bidden dat wij deze vreugde mogen kennen, dat onze angsten door het getuigenis van de verrezen Heer mogen gedoofd worden. Eens temeer zegt Hij ons: “Wees niet bang! Zoeken jullie Jezus van Nazareth, de gekruisigde? Hij is verrezen” (Mc 16,6). Laat ons hier de genade vragen en de gave van een hart dat in staat is om van de tekens van de verrezen Heer te getuigen, te getuigen van Hem die midden onder ons leeft en vol troost en tederheid steeds aanwezig is. Alleen de Liefde is in staat om de dood te overwinnen en de beperkingen van tijd en ruimte te overstijgen. Bidden wij dus om in onze gemeenschap de Liefde te beleven die wij in de liturgie van de voorbije Goede Week hebben beleefd. Maar wij weten dat deze Liefde zich dagelijks in het gewone leven binnen de gezinnen manifesteert, in onze bezinningscentra, in onze dienstverlening aan armen en zwakken, in onze scholen, in onze hospitalen en gevangenissen en in de vreugde van zovele mensen die midden onder ons zonder ophouden hun leven ter beschikking stellen van de anderen. Daar waar iemand een deel van zichzelf offert, wordt de Levende telkens weer herdacht. Dáár waar de twijfel wordt overwonnen, daar overwint de verrezen Heer. Maar wij verlangen niet dat dit mirakel zich enkel bij de anderen voltrekt, dat de anderen altijd weer klaar staan. Wij hopen dat de blik van de verrezen Heer ook de onze kruist, dat Hij ook ons hart mag zegenen en onze gevoelloosheid eens te meer mag slopen.

Zo willen wij in de Geest van de verrezen Heer de zuurdesem zijn die heel het deeg laat rijzen (1 Ko 5, 6), die nooit zijn kracht verliest, maar die met moed en enthousiasme alle angsten overwint en overstijgt. Wij willen naar Galilea gaan, naar onze huis, naar onze kerken, overal waar mensen eenzaam zijn en zich verlaten voelen, naar allen die in vreugde of pijn verkeren, daar willen wij vertellen dat de Heer ons opnieuw heeft bezocht en dat wij Hem hebben gezien. De verrezen Heer is ook vandaag nog onder ons. Hij gaat ons overal voor en wacht ons daar op (Mc 16, 7).

Zalig Paasfeest,

+Pierbattista Pizzaballa

Vertaling: Luk De Staercke

Réagir à cet articleRéagir à cet article

Een bericht, een commentaar?

vooraf modereren

Let op: je bericht verschijnt pas wanneer het gelezen en goedgekeurd is.

Wie ben je?
Vul hier je commentaar in

In dit formulier kun je de SPIP-codes {{gras}} {italique} -*liste [texte->url] <quote> <code> en HTML codes <q> <del> <ins> gebruiken. Om een nieuwe paragraaf te maken laat je gewoon een paar regels leeg.



Nieuws over het Heilig Land

Agenda
newsletter