Ordre Equestre du Saint-Sépulcre de Jérusalem-Lieutenance de Belgique - Ridderorde van het Heilig Graf–Landscommanderij België
https://ordredusaintsepulcre.be/P-David-Neuhaus-Israeli-s-en-Palestijnen-leven-in-de-kern-van-een-onverzorgde
        P. David Neuhaus : Israëli’s en Palestijnen leven in de kern van een (...)

P. David Neuhaus : Israëli’s en Palestijnen leven in de kern van een onverzorgde wonde

Ondanks de diplomatieke inspanningen om tot een des-escalatie te komen nemen de vijandigheden tussen Israël en Hamas nog voortdurend toe en staat het Israëlische leger oog in oog met jonge manifestanten in Cisjordanië. Tegelijk zorgen een stormvloed van rellen voor heel wat bezorgdheid in Israël zelf en brengen deze het samenleven van Joden en Arabieren in gevaar. Père David Neuhaus licht even zijn kijk op de situatie toe.


  • Télécharger l'article au format PDF Imprimer cet article
  • Ecrire à l'auteurLdS
  • 20 mei 2021
  • réagir
  • 0 stem

Père David Neuhaus is de overste van de Jezuïeten in het Heilig Land, Professor in de Heilige Schrift in Israël en Palestina, gewezen Latijns Patriarchaal Vicaris voor de Hebreeuws sprekende katholieken en gewezen coördinator van de pastoraal onder de migranten en asielvragers in Israël.

De militaire botsingen tussen Israël en Hamas en de rellen tussen de Joodse en Arabische gemeenschappen op Israëlisch grondgebied zijn de voorbije dagen als maar in hevigheid toegenomen. De beelden van agressie, lynchpartijen en strafacties hebben heel het land gechoqueerd. Heeft u dat verrast?

Dit is helemaal geen verrassing. We leven sedert 73 jaar midden een wonde die nooit is verzorgd. In 1948 kregen diegene die nu de Israëlische Joden zijn hun land, een land dat heel rijk is. Maar de Palestijnen kregen geen land, zij kregen zelfs helemaal niets. En dit duurt nu al 73 jaar. Soms treedt er als gevolg van een tweetal elementen even wat kalmte in. Er is zo enerzijds het ontmoedigend geweld en de repressie tegen de Palestijnen die hun rechten opeisen hetgeen soms in een zekere moeheid, ja zelfs een zekere inertie bij de Palestijnse resulteert.

Anderzijds heerst er in Israël zelf, waar ook Palestijnse burgers wonen, een regime van discriminatie die als maar krachtiger de Joodse identiteit van hun staat onderlijnt. Het is een staat “voor de Joden.” En dan stelt zich de vraag waar men met de Palestijnen moet blijven die ook burgers in de staat Israël zijn?

De confrontaties in de gemengde Joods-Arabische steden choqueren heel veel Joden, maar hoeven eigenlijk helemaal niet choquerend te zijn. Het mag dan al verschrikkelijk zijn, maar die confrontaties vormen in feite een onderdeel van een bepaalde logica. Vandaag kan men helemaal niet meer van een verrassing spreken, men kan niet stellen “dat dit onverwacht gebeurt.”

Nogmaals, de vonk sloeg over in Jeruzalem (gewelddadige botsingen op het voorplein van de moskeeën, uitdrijving van Palestijnse families in de Sheikh Jarrah wijk). Blijft de onopgeloste kwestie van de Heilige Stad de sleutel van dit conflict?

Natuurlijk! Jeruzalem staat centraal in het bewustzijn en in de geografie van zowel Israël als Palestina. Het is een stad die permanent in spanning leeft. Er zijn verschillende elementen die tot de huidige uitbarsting van geweld hebben bijgedragen. Het stond in de kranten, iedereen heeft het zien aankomen, maar men heeft nog maar eens niets gedaan.

Mensen werden in een volkomen rechteloze context uit hun huizen verjaagd. In feite is de kwestie historisch ongetwijfeld heel complex. De eigendom van deze huizen behoorde vóór 1948 aan de Joden en op basis hiervan willen de Joden de Palestijnen die daar nadien zijn komen wonen uit hun huizen verjagen. De ongerechtigheid ligt hem niet in het teruggeven van deze eigendommen aan de toenmalige eigenaars, ze ligt in het feit dat er geen éénduidige aanpak is voor Joden en Palestijnen. De Palestijnen die in deze woningen leven, hebben in 1948 op hun beurt hun eigen woningen verloren omdat deze in zones lagen die plots Israëlisch werden. Het gebrek aan éénduidigheid, de exclusiviteit en de dominantie van één enkele partij (de Joden) over heel het land blijft een oeverloos probleem.

We zien een toenemend belang van de extremistische krachten, zo bijvoorbeeld aan de zijde van de zionistische religieuzen en de kolonisten. Brengt hun invloed in de schoot van de maatschappij de evenwichten in gevaar?

Dat heeft in feite altijd bestaan. De mensen worden vandaag misschien nog meer door deze radicale ideologieën aangetrokken, maar men dient tevens de manipulatie vanwege de Joodse leiders mee in rekening te brengen. Bij de laatste verkiezingen heeft Netanyaho resoluut extreem rechts gesteund, in de hoop om met hen een nieuwe regering te vormen. Dat zijn mensen die angst inboezemen, die openlijk schreeuwen “dood aan de Arabieren”, “laten we jacht maken op de Arabieren” (…)

Ja, er is inderdaad een zekere toename van het extremisme, maar dit wordt door de Eerste Minister gemanipuleerd, die onder geen beding de macht wil verliezen. En zoals steeds in een dergelijke situatie worden mensen gemakkelijk door middel van het uitspelen van het element “angst” en de voorgespiegelde nachtmerries gemanipuleerd. Dit wordt door politici zonder de minste scrupules uitgebuit, deze hebben immers niets te verliezen. En het zijn de onschuldigen aan beide zijden die de prijs betalen.

Wat is het antwoord van de Katholieke Kerk op het “instrumentaliseren” van de geestelijkheid, van welke kant dan ook?

Het gaat hem niet enkel om het “instrumentaliseren” van geestelijken, maar evenzeer om het misbruiken van het nationaal gevoel en om een compleet misplaatst patriottisme.

In ieder geval antwoordt de Katholieke Kerk éénduidig zowel vanwege de universele Kerk als vanuit de lokale Kerk, met een coherente en logische stem, en ze doet dit al gedurende 73 jaar. Zij vraagt onomwonden het respect voor alle partijen. Maar boven alles uit weerklinkt een stem vol ontreddering, vol grote droefheid ten aanzien van al dat menselijke leed, ten aanzien van het onmetelijk verlies en de ongelofelijk verschrikkelijke vernielingen zeker in Gaza, maar evengoed in Israël.

De Kerk spreekt dus duidelijk haar solidariteit uit ten aanzien van allen die lijden, maar zij herinnert er tevens ook onafgebroken aan dat er geen vrede bestaat zonder gerechtigheid en rechtvaardigheid. Er kan geen vrede heersen in een atmosfeer waar racisme heerst, waar extremistische stemmen de steun van het gezag genieten en van hen die de autoriteit moeten belichamen.

U stelt dat de kwestie Jeruzalem de kern vormt van het Israëlisch-Palestijns conflict. Maar zal dit conflict de toekomst van de regio blijven beheersen?

Ik ben er absoluut van overtuigd dat dit het geval zal zijn. Reeds sedert 1948 bepaalt dit conflict de toekomstige ontwikkelingen en dit niet enkel tussen Israëli’s en Palestijnen, maar ook in de omliggende landen. Ik denk bijvoorbeeld aan de Palestijnse vluchtelingen in Libanon die een zeer grote rol hebben gespeeld in het grote onevenwicht dat daar heerst.

Het discours van de haat, dat in deze wonde haar grondvesten vindt, vindt haar navolging in heel de zone en creëert een situatie waarin dialoog, rechtvaardigheid, gerechtigheid en vrede tot een onmogelijk te realiseren droom verworden zijn.

Sedert 1948 blijft de hele internationale gemeenschap machteloos in deze conflictsituatie. verwachten de Israëli’s en de Palestijnen nog iets vanuit die richting?

Natuurlijk! Men kijkt uit naar een stem die naar een rechtvaardige oplossing zal leiden. U zegt “machteloos”. Maar er dient wel gezegd te worden dat de internationale gemeenschap voor deze machteloosheid heeft gekozen. Israël is afhankelijk van de Verenigde Staten en van de Europese Gemeenschap. Zonder hun steun op alle niveaus kan Israël zelfs niet overleven.

Indien deze landen beslissen om steeds partij voor Israël te kiezen, wordt dit een groot probleem: helpt men dan niet een land om zelfmoord te plegen? Kiest men dan niet steeds voor het geweld? Hoelang wil men dit volhouden? Dat loopt voor de Israëlische Staat fout af. Israël is bezig met zelfmoord te plegen en de internationale gemeenschap kijkt gewoon toe en ondersteunt zelfs de stappen die naar deze zelfmoord leiden.

Interview door Manuella Affejee

Bron : Cité du Vatican

Foto : Archief van de Landscommanderij

Réagir à cet articleRéagir à cet article

Een bericht, een commentaar?

vooraf modereren

Let op: je bericht verschijnt pas wanneer het gelezen en goedgekeurd is.

Wie ben je?
Vul hier je commentaar in

In dit formulier kun je de SPIP-codes {{gras}} {italique} -*liste [texte->url] <quote> <code> en HTML codes <q> <del> <ins> gebruiken. Om een nieuwe paragraaf te maken laat je gewoon een paar regels leeg.



Actua

newsletter