Ordre Equestre du Saint-Sépulcre de Jérusalem-Lieutenance de Belgique
http://ordredusaintsepulcre.be/Viering-van-Onze-Lieve-Vrouw-Koningin-van-Palestina-te-Brussel
        Viering van Onze-Lieve-Vrouw, Koningin van Palestina te Brussel

Viering van Onze-Lieve-Vrouw, Koningin van Palestina te Brussel

BRUSSEL – Op 21 oktober vierde de Belgische Landscommanderij in Brussel het feest van Onze-Lieve-Vrouw, Koningin van Palestina. Wij presenteren u hieronder de tekst van de homilie die bij die gelegenheid door Mgr. Jean Kockerols, Grootprior van de landscommanderij werd uitgesproken. Voor de aanwezigen mag dit een bijzonder waardevolle herinnering zijn, voor diegene die er niet konden bijzijn misschien een uitnodiging naar volgend jaar toe.


Homilie bij het Feest van Onze-Lieve-Vrouw, Koningin van Palestina.

Gn 12, 1-4 en Joh 2, 1-11

Maria was een vrouw van haar land en van haar tijd. Een vrouw dus van de cultuur die daar toen heerste. In die tijd namen alleen de mannen deel aan de feestdis, de vrouwen bleven in de keuken en de dienstvertrekken. In Kana was ook dit de plaats van Maria, de plaats waar alles in gereedheid werd gebracht. Daar had men het ook door dat er te weinig wijn zou zijn en dat diegene die het feestmaal hadden georganiseerd in paniek raakten. Maria zat niet aan de eretafel, zij was daar gewoon om zich dienstbaar te maken.

Maar in het geloof is Maria onze moeder, zij is de moeder van alle gelovigen, moeder van de Kerk. Wat toont zij ons dan wel op dat moment? Eerst en vooral haar waakzaamheid en haar medeleven. Zij ziet dat er een tekort dreigt en zij beseft welke vernedering dit voor de familie die al de mensen voor dit feest heeft uitgenodigd, wel zou betekenen. Maria is waakzaam en weet zich geraakt. Zij weet zich door medelijden bewogen.

Daarop gaat ze naar haar Zoon en zegt Hem: “Ze hebben geen wijn meer.” Zij vertrouwt hem deze onrust toe. Zij weet niet hoe Christus hier zou kunnen tussenkomen, maar zij heeft vertrouwen in Hem. Ziehier: ze heeft het gezegd en zijzelf kan dit probleem nu loslaten…

Jezus antwoordt hierop: “Mijn uur is nog niet gekomen.” Wat bedoelt Hij hiermee, over welk uur heeft Hij het hier? Het gaat om het uur van het Kruis, het uur van Zijn verheerlijking. En toch… al is het ultieme uur nog niet gekomen, toch zal Jezus aanvaarden om op de bruiloft van Kana een teken te geven, het teken dat reeds een voorbode is van de glorie die zich op het Kruis ten volle zal manifesteren. Het Kruis is het symbool van de eeuwige bruiloft, de eeuwige (huwelijks)band tussen God en de mensheid. Wanneer in Kana omwille van die nieuwe wijn, die zoveel beter is dan de vorige, het feest heropleeft dan is dit een voorafbeelding van de Paasvreugde van Christus.

Maria voelde zich op de bruiloft geenszins afgesnauwd, zij verloor geenszins haar vertrouwen, integendeel, zij vroeg aan de dienaars om haar vertrouwen te delen: “Doe maar alles wat Hij u zeggen zal”. Het klinkt als een echo van haar antwoord aan de Engel Gabriël dat ons door de evangelist Lucas is overgeleverd: “Mij geschiede naar Zijn Woord.” Dit vertrouwen was zo groot dat de dienaars niet protesteerden en de grote kruiken, die dienden voor de reiniging vóór de maaltijd, vulden tot ze overliepen. Het teken dat Jezus gaf, was een teken van volheid, van overvloed, en dat alles onder het waakzaam oog van Maria. En het waren de dienaars, de kleine gewone mensen, die getuigen waren van het mysterie dat zich daar voltrok. De zaalmeester en alle belangrijke lieden hebben hier niets van opgemerkt.

Op de bruiloft van Kana is Maria de moeder van de Kerk, is zij de moeder van alle gelovigen omdat zij waakzaam is, attentvol en vervuld van medeleven, omdat zij zwijgzaam blijft, precies zoals bij het Kruis. Zij is de moeder van alle gelovigen omdat zij het volle vertrouwen in zich draagt. Net zoals bij de Boodschap door de Engel geeft zij zich over aan het Woord. Zij bemiddelt aan Jezus’ zijde, zonder ook maar enigszins te beseffen waarheen dit zal leiden. Zij is de moeder van de gelovigen omdat zij dit vertrouwen weet over te dragen naar de kleine en eenvoudige mensen, naar allen die bereid zijn te dienen, net zoals op het Pinkstermoment.

Maria hoort thuis in de lijn, in de stamboom van Israël. Zij is dochter van Abraham, diegene die wij “vader van de gelovigen” noemen. Hij had alles: een vrouw, een rijke kudde, talrijke slaven. Maar er ontbrak hem de vreugde van een eigen land en een nakomeling. Daarop zegt God tot hem: “verlaat deze grond en al uw relaties en ga naar een land dat ik u tonen zal.” En Abraham vertrok, vertrouwend op dit Woord, vertrouwend op Gods belofte. Hij legde alles in de weegschaal op basis van Gods gegeven Woord. Hij had de moed van het geloof.

De moed van het geloof, Maria wist zich hieraan te houden. Zowel Abraham als Maria zijn onze gidsen. Zij tonen de ware weg, de enige weg die ons naar God leidt.

Maria, als eerste op de weg langs de zalige oevers gaat u de hele mensheid voor. U bent een kostbare steen in het volmaakte zonovergoten Koninkrijk. Ga met ons mee, Maria, ga met ons onze levensweg, ga met ons op weg naar God.

+ Jean Kockerols, 21-10-2017

Vertaling: Luk De Staercke

Réagir à cet articleRéagir à cet article

Een bericht, een commentaar?

vooraf modereren

Let op: je bericht verschijnt pas wanneer het gelezen en goedgekeurd is.

Wie ben je?
Vul hier je commentaar in

In dit formulier kun je de SPIP-codes {{gras}} {italique} -*liste [texte->url] <quote> <code> en HTML codes <q> <del> <ins> gebruiken. Om een nieuwe paragraaf te maken laat je gewoon een paar regels leeg.



Homilies...

Agenda
november 2018 :

Niets voor deze maand

oktober 2018 | december 2018

newsletter