Ordre Equestre du Saint-Sépulcre de Jérusalem-Lieutenance de Belgique
http://ordredusaintsepulcre.be/Ter-herdenking-van-de-overledenen-van-de-Landsscommanderij
        Ter herdenking van de overledenen van de Landsscommanderij

Ter herdenking van de overledenen van de Landsscommanderij

BRUSSEL – Op 18 maart herdacht de Belgische Landscommanderij van de Ridderorde van het Heilig Graf van Jeruzalem haar leden die in de loop van het voorbije jaar zijn overleden. Dit gebeurde in de kerk van Onze-Lieve-Vrouw van de Zavel tijdens de eucharistieviering die werd voorgegaan door Mgr. Kockerols, Grootprior van de Landscommanderij. Hieronder volgt de tekst van zijn homilie.


In de evangelietekst die wij zonet beluisterden, wordt verwezen naar het laatste oordeel. Dit stukje evangelie wordt vaak slecht begrepen. Een God die de goeden van de slechten scheidt: voor de mensen uit de Middeleeuwen was dit een schrikbarende realiteit. Op de timpanen van de kathedralen zien we afbeeldingen van monsters en hellevuur. In de kathedraal van Brussel vinden we het thema terug op het grote glasraam aan de achterzijde. Aan de rechterzijde van Christus (en dus links op het raam), zien we de goeden. Aan de andere kant, de slechten. Twee kampen dus, en het komt erop aan in het goede kamp terecht te komen, indien je niet wil verschroeid worden door de eeuwige vlammen. Laat we op deze dag dat we de overledenen van onze Landscommanderij herdenken, dus proberen beter te begrijpen wat dit evangelie precies betekent.

Er zijn veel mogelijkheden om de overledenen herdenken. De vaak voor de hand liggende manier is het ophalen van de herinneringen uit de Geschiedenis, herinneringen van historici en van de maatschappij. We herinneren ons de krachttoeren, we beoordelen de grote daden, we wegen af of iets buitengewoon was of niet. Dat is het gewicht van de roem, dat zijn de standbeelden die we optrekken. Het is een manier van doen en ze heeft haar nut.

Maar we kunnen de overledenen ook op een andere manier herdenken. Bijvoorbeeld via de nagedachtenis van de naasten, de familie, de intimi. We herinneren ons de manier van in het leven staan, het karakter, het gedrag. We roepen hun woorden op, hun blik. Dit is de meer intieme vorm van herdenken. Het is een andere manier van doen en deze is noodzakelijk.

Er is echter nog een andere manier om de doden te herdenken. Dat is de nagedachtenis zoals God ze ziet. Hij herinnert zich wat zich in ons leven anoniem voordeed, verborgen en zelfs mysterieus. Hij herinnert zich de ontmoeting met anderen. God gedenkt hoe we de anderen benaderen: diegene die honger heeft, die geen papieren of geen woonst heeft, die verdrietig, verloren en eenzaam is of in de gevangenis verblijft. Dat is wat in Gods ogen het ware oordeel over ons leven vertegenwoordigt en wat hij in herinnering neemt.

Het evangelie wijst er ons op dat we, als de dag daar is, waarschijnlijk verbaasd zullen staan wanneer we zullen ontdekken wat in ons aardse bestaan écht betekenis had, wat ons leven écht waarde en consistentie gaf. We zullen verbaasd zijn over dit oordeel dat met totaal andere criteria rekening zal houden dan deze die we gewend zijn. Het hart van God oordeelt anders, met een totaal verschillende logica. Dat wat met liefde gedaan werd, heeft eeuwige waarde en gaat nooit verloren voor onze God die liefde is. Dat wat zonder liefde voor de andere gebeurde, heeft geen inhoud en is gedoemd om te verdwijnen. Als wij ons de overledenen herinneren, zouden we dat niet uit het oog mogen verliezen.

Vervolgens toont het evangelie ons dat onze inzet, onze verantwoordelijkheid voor de anderen, echte zin geeft aan ons bestaan, en echt leven geeft. De andere is diegene die ons roept vanaf de kant van de weg en die ik benader, zonder terug te treden. Het evangelie roept op tot verantwoordelijkheid, hier en nu. Het evangelie van het laatste oordeel is geen glazen bol van een profeet of een goed geïnspireerde toekomstvoorspeller. Het laatste oordeel is het oordeel ten gronde, over de kern van wat vandaag beleefd wordt. Het laatste oordeel is de richtingaanwijzer voor de echte prioriteiten van vandaag.

Tenslotte is er dat geheim dat door het evangelie geopenbaard wordt, het mysterie van de ontmoeting met de aanwezige God zelf in diegene die honger heeft, die door iedereen in de steek wordt gelaten of die in de gevangenis zit. God is verborgen, zo verborgen dat we zullen moeten wachten tot Hij het ons zelf op een dag kenbaar maakt, wanneer wij opnieuw verenigd zullen zijn met onze overledenen en met allen die ons naar God zijn voorgegaan: “dat wat jullie gedaan hebben aan één van de minsten van mijn broeders of zusters, dat hebben jullie voor mij gedaan”. Dát is de nagedachtenis van God. Het is aan deze nagedachtenis dat wij de overledenen van onze Landscommanderij vandaag toevertrouwen.

Amen.

Réagir à cet articleRéagir à cet article

Een bericht, een commentaar?

vooraf modereren

Let op: je bericht verschijnt pas wanneer het gelezen en goedgekeurd is.

Wie ben je?

Om je gebruikersafbeelding bij je bericht te tonen moet je je eerst registreren opgravatar.com (gratuit et indolore). Vergeet niet om hier je e-mailadres te vermelden.

Vul hier je commentaar in
  • In dit formulier kun je de SPIP-codes [->url] {{vet}} {cursief} <quote> <code> en HTML code <q> <del> <ins> gebruiken. Om een nieuwe paragraaf te maken laat je gewoon een paar regels leeg.

Agenda
Oktober 2017 :

Niets voor deze maand

september 2017 | November 2017

newsletter