Ordre Equestre du Saint-Sépulcre de Jérusalem-Lieutenance de Belgique
http://ordredusaintsepulcre.be/Mgr-Fouad-Twal-Ik-heb-het-eindpunt-van-mijn-zending-als-Patriarch-bereikt
      Mgr. Fouad Twal : Ik heb het eindpunt van mijn zending als Patriarch (...)

Mgr. Fouad Twal : Ik heb het eindpunt van mijn zending als Patriarch bereikt

JERUZALEM – Op 24 juni 2016 aanvaarde Paus Franciscus het ontslag van Mgr. Fouad Twal als Latijns Patriarch van Jeruzalem. Mgr. Twal bereikte immers eind oktober de leeftijdsgrens van 75 jaar. Bij die gelegenheid kijkt de Patriarch Emeritus even op zijn zending als herder van de Kerk in het Heilig Land terug en overschouwt hij de erfenis die hij in handen geeft van P. Pierbattista Pizzaballa, Apostolische Administrator.


U bent aan het eindpunt van uw zending gekomen. Hoe kijkt u op de afgelegde weg doorheen heel uw mandaat terug?
Ik heb wel het eindpunt van mijn missie als Patriarch bereikt, maar niettegenstaande loopt mijn zending als priester, burger en vriend verder. Wanneer ik even op mijn voorbije leven terugblik, dan zie ik het als een lange videomontage. Er is zoveel gebeurd. Zoveel gebeurtenissen hebben mekaar opgevolgd en zaten vaak in mekaar verstrengeld. Soms ging het om aangename en bemoedigende dingen, andere waren dan weer ingewikkeld en soms pijnlijk. Het was een hele krachttoer, die hier in Jeruzalem begon en die hier ook wordt afgesloten. In mijn levensverhaal zie ik ook tal van momenten van zwakheid, maar naarmate ik deze overdenk, herken ik daarin steeds meer en meer de aanwezigheid van Gods hand. Het is de hand die zich uitstrekt om ons te redden, om ons te ondersteunen. Maar er is tevens ook die andere hand die ons de juiste weg wijst om het pad verder te zetten dat wij reeds hadden ingeslagen… Ik voelde me vaak alleen toen ik sommige beslissingen moest nemen. Ik voelde me alleen, ondanks het feit dat ik me door zovelen omringd wist…Soms kan men de indruk hebben dat men minder vrienden heeft, dan men had gedacht. Soms kan men tot de ontdekking komen dat men niet langer de hoofdrol speelt, maar gewoon nog een toeschouwer is die de gebeurtenissen gadeslaat, zonder dat die iets aan de geschiedenis kan veranderen. Misschien wordt dit voortaan wel mijn rol, nu ik me terugtrek.
Wat zou je aan P. Pizzaballa, de nieuwe Apostolische Administrator van het Bisdom Jeruzalem, willen zeggen – of misschien heb je het al gezegd ? Welke zijn naar uw mening de belangrijkste uitdagingen van zijn mandaat?
Tot de belangrijkste troeven waarover de nieuwe Administrator kan beschikken, behoort zeker het feit dat hij gedurende twaalf jaar dienst heeft gedaan als Custode van het Heilig Land en dat hij tevens Vicaris was van het Latijns Patriarchaat voor de Hebreeuws sprekende christen gemeenschap. Hij is zeer goed op de hoogte van de uitdagingen en de problemen van de Kerk in het Heilig Land, die ik meer dan eens de Kerk van de Calvarie heb genoemd.
Bij dit alles moeten we wel het probleem van de Arabische taal, van de Oosterse mentaliteit en het geheel van pastorale bezigheden vermelden. Als dusdanig begrijp ik dat hij bezorgd is om onze priesters en zelfs om sommige franciscanen… Wij zijn allen vol goede wil om hem in deze taak bij te staan… Het zal hem zeker gemakkelijker vallen bepaalde administratieve tekortkomingen bij te werken dan het beheer van de pastoraal bij de Arabische gelovigen aan te sturen. Maar het dient tevens gezegd dat het aantal gelovigen van vreemde origine in het Latijns Patriarchaat ondertussen veel groter is geworden dan de groep van lokale Arabische christenen.
De kracht van de nieuwe Administrator zal er in liggen om het algeheel vertrouwen van de priesters te winnen, om vernieuwingen met overtuiging maar tegelijk zonder overhaasting aan te vatten en zich steeds voor ogen te houden dat de taak van een administrator niet altijd met populariteit hand in hand gaat. Hij zal er tevens steeds moeten over waken in zijn betrekkingen tot de Israëlische, Palestijnse en Jordaanse autoriteiten het nodige evenwicht in te bouwen.
Hoe kan men ondanks de situatie in het Heilig Land en in de hele regio de toekomst hoopvol tegemoet zien? Welke boodschap wens je achter te laten?
Alvorens de blik naar de toekomst te wenden, wil ik even naar het heden kijken en dat vervult mij met droefheid! De aandacht van de wereld is volledig op de oorlog en de slachtpartijen in Irak en in Syrië gericht en men gaat aan de situatie in het Heilig Land volkomen voorbij. Maar sedert het geweld nu ook Europa heeft bereikt, begint het Westen ook aandacht aan de christenen in het Midden-Oosten te schenken en begint men oog voor onze vluchtelingen te krijgen. Zo openen sommige ambassades stilaan hun deuren om visa uit te reiken. Maar niemand spreekt over hen die gedood zijn of afgeslacht werden, over hen die alleen maar een visum voor de terugkeer naar de hemelse vader konden krijgen. Ik wil de nieuwe administrator vragen om zonder ophouden de moed op te brengen om hierover te praten, om niet meer maar ook niet minder dan de waarheid te vertellen… Talrijk zijn zij, die verkiezen dat wij ons stil houden, want ons getuigenis is hinderlijk… Wanneer wij spreken dan moeten wij dit wel met de nodige voorzichtigheid en het nodige respect doen. Maar wij mogen niet zwijgen. Wij moeten de relaties onderhouden die wij doorheen een lang parcours geduldig hebben opgebouwd, zonder ons belangrijkste verbond uit het oog te verliezen, met name dit tot onze Heer en Schepper, zonder de relaties met onze broeders en met onze religieuze communauteiten die onze grootste rijkdom uitmaken.
U zal het voortaan wat rustiger aan kunnen doen. Welke zijn uw projecten voor deze nieuwe etappe in uw leven?
Tot aan de komst van de nieuwe administrator heb ik voortdurend netelige kwesties moeten oplossen, dus snak ik momenteel naar wat rust. Maar tevens wil ik een ander werkritme aanvatten en andere relaties uitbouwen. Ik wil mij ten dienste stellen van onze bisschoppen en onze priesters om hen zoveel als mogelijk in hun activiteiten en pastorale werkzaamheden bij te staan… Ik wil mij tevens aan de zijde van de gezinnen en de gelovigen scharen. Ik zal heel zeker minder naar het buitenland reizen, waar ik aan tal van conferenties deelnam. In één woord gezegd: het zal meer een levensstijl worden die bij mijn leeftijd past. Ik ben ook een boek aan het voorbereiden waarin zowat heel mijn leven – indien dit mogelijk mocht zijn – aan bod kan komen en dat ik zowat als laatste boodschap wil achterlaten. En eigenlijk zal ik gelukkig zijn en mij bevrijd weten om opnieuw mijn vrienden te kunnen ontmoeten.

Interview Myriam Ambroselli voor www.lpj.org

Vertaling l.d.s.

Réagir à cet articleRéagir à cet article

Een bericht, een commentaar?

vooraf modereren

Let op: je bericht verschijnt pas wanneer het gelezen en goedgekeurd is.

Wie ben je?

Om je gebruikersafbeelding bij je bericht te tonen moet je je eerst registreren opgravatar.com (gratuit et indolore). Vergeet niet om hier je e-mailadres te vermelden.

Vul hier je commentaar in
  • In dit formulier kun je de SPIP-codes [->url] {{vet}} {cursief} <quote> <code> en HTML code <q> <del> <ins> gebruiken. Om een nieuwe paragraaf te maken laat je gewoon een paar regels leeg.



Wereldnieuws

Agenda
Februari 2017 :

Niets voor deze maand

Januari 2017 | Maart 2017

newsletter