Ordre Equestre du Saint-Sépulcre de Jérusalem-Lieutenance de Belgique
http://ordredusaintsepulcre.be/Jeruzalem-mijn-Geliefde
      Jeruzalem, mijn Geliefde

Jeruzalem, mijn Geliefde

JERUZALEM – Indien het Heilig Land in de eerste plaats vooral joodse migranten verwelkomt, dan trekt het eveneens fervente westerse christenen aan die zich geroepen voelen om er hun geloof te beleven. Een artikel van Mélinée le Priol voor “La Croix”.


Henrique en Carla Abreu, sportief ogende veertigers met getaande huid, verbleven geruime tijd in Latijns-Amerika. Hun vlotte levensstijl werd er gewaarborgd door het beroep van Henrique, als directeur van een Braziliaanse keten van luxehotels. Toen zij zowat twee jaar geleden aan hun omgeving te kennen gaven dat ze naar Palestina zouden vertrekken om er de aanwezigheid van christenen te versterken, waren de reacties eensluidend : “Jullie zijn gek, het is daar zowat de verschrikkelijkste plaats op aarde ! En jullie comfort ? En jullie veiligheid ?”

Maar wat maakte het hen uit, het was tijd om aan “de grote verandering” te beginnen. “We zijn met twee valiezen aangekomen, maar vooral met het verlangen naar een eenvoudiger leven in het spoor van Paus Franciscus,” vertellen deze leden van de Orde van het Heilig Graf. Na een jaar in Taybeh, een christen dorp in Cisjordanië, maakten zij hun opwachting als vrijwilligers bij het Latijns Patriarchaat in Jeruzalem. En er was zeker geen sprake van bezoldiging. Ze waren gekomen om alles aan de Kerk te schenken.
Geroepen, geboeid en aangetrokken : het Heilig Land oefent op christenen met de meest uiteenlopende ingesteldheid een niet uit te leggen aantrekkingskracht uit. In de Middeleeuwen reeds kwam men in Jeruzalem om er in het epicentrum van de verrijzenis te sterven … Is vandaag de motivatie gewijzigd, dan blijft de lokroep nog steeds doordrenkt van spirituele overwegingen. Door welke uiteenlopende voorbeschouwingen men ook wordt bewogen, een dergelijk vertrek is telkens een zaak van lange adem. De voorafgaande levenswandel gaat bovendien zelden rechtlijnig op dit doel af. Jacques bijvoorbeeld, is niet steeds een praktiserend katholiek geweest. Het is weldra tien jaar geleden dat deze oud-gediende in toerisme zijn “tocht naar Damascus” in een Israëlisch klooster zou afronden. Hij was hier enkel gekomen om er zijn oudste dochter af te zetten, die hier een jaar zou verblijven. “Toen ik hier aankwam, leek ik wel als neergebliksemd,”herinnert hij zich nog. “Ik ben er nu van overtuigd : de Heilige Geest heeft mij geroepen om weer de spirituele weg in te slaan, die ik veertig jaar eerder had verlaten”. Enkele maanden later keerde Jacques samen met zijn echtgenote naar hetzelfde klooster terug, nadat hij zijn collega’s en klanten had verwittigd dat hij niet meer naar Frankrijk zou terugkeren.

Het stel zestigers woont er heden nog steeds, niet ver van Jeruzalem, waar ze zich op diverse wijzen ten dienste stellen van de monniken. Deze nog dynamische gepensioneerden zijn zich permanent bewust van het privilege om op “Gods grond” te kunnen leven en zijn er van overtuigd dat het gegeven dat zij christenen zijn, hen het respect van hun omgeving oplevert. Want in het Heilig Land is atheïsme een nagevoegd onbekend gegeven.

Nathalie, hun nabije buur verzorgt hen heel bijzonder. Toen deze rijzige blonde dame zich zowat een tiental jaren geleden in Jeruzalem vestigde, deed ze dit vanuit een geest van verzoening met de joden. Als gewijde maagd was zij zich terdege bewust van het lijden dat de christenen dit uitverkoren volk doorheen de geschiedenis hebben aangedaan. “Ik ben naar hier gekomen om aan mijn oorspronkelijke broeders mee te delen dat ik van hen hou,” vertelt zij in alle eenvoud. De Israëliërs hebben het gevoeld dat heel de wereld zich tegen hen keert, en vaak is dit ook terecht. Toch is haar engagement geenszins politiek geïnspireerd. “ik ben geen Amerikaanse zionist,” zegt ze al lachend.

Zich vestigen in het Heilig Land als verpersoonlijking van de liefde

Zich vestigen in het Heilig Land om er de verpersoonlijking van de liefde te zijn, ziedaar ook de houding van Frédéric Masson en Stephanie, zijn Amerikaanse echtgenote. Zij verwachten binnenkort een derde kindje. Maar hun “onderdompeling” hebben zij in het Arabische deel van Jeruzalem beleefd toen zij lange tijd in de buurt van de Poort van Damascus woonden. Daar deelden zij vaak tijdens de Ramadam samen met hun moslimvrienden de vasten. Als spreekbuis van de Arabieren beschouwen zij hun naasten als de openbaring van het aangezicht van Christus. Welnu, voor hen is de moslim “de naaste bij uitstek”. “Men moet zijn geloof en zijn handelen als iets sacraal beschouwen,” verzekert Frédéric met een gelukzalige glimlach. God is daarin aanwezig.

Het echtpaar onderhoudt ook relaties met de joodse wereld en wil zeker niet in isolationisme vervallen door zich in de eigen kerk terug te trekken. Het is net als wandelen op een beangstigend smalle lijn boven op een bergkam, vooral telkens wanneer de oorlog weer uitbreekt. “Het lijkt mooi om steeds de deuren voor de twee volkeren open te houden, maar in elke periode van spanning sluiten deze zich automatisch opnieuw. Mensen worden achterdochtig en vragen zich af voor wie we het écht opnemen. Het grootste deel van de oosterse christenen tonen zich nochtans terughoudend om partij te kiezen, bezorgd om haat niet met haat te beantwoorden.”

Een ander obstakel om zich duurzaam te vestigen is dat van de visa. Israël doet er immers alles aan om de aanwezigheid van niet-joodse migranten op zijn grondgebied niet aan te moedigen. Myriam Ambroselli is 28 jaar en werkt in het Latijns Patriarchaat. Zij leeft hier reeds zeven jaar en kan mooi beweren dat ze zich hier veel dieper verbonden weet dan in Frankrijk. Maar tegelijk weet ze dat ze op een goede dag zal moeten terugkeren. “In dit land kan men zich als vreemdeling nooit echt een toekomst uitbouwen,” vertelt zij vol spijt.
Wanneer men eenmaal zover is om zich hier lange tijd te vestigen, laat men zich gemakkelijk door de mildheid van het Oosten verleiden. Een gevoel van warmte, een familiegevoel, een wederzijdse samenhorigheid en onderlinge bijstand… dit waren ook de factoren waaraan Jacques en Pauline zich bijzonder wisten te hechten. Sedert zij zich in Israël terugtrokken, hebben ze heel wat lokale gewoonten overgenomen, waaronder bijvoorbeeld een soepeler omgaan met de tijdsdruk. “Hier is het leven veel eenvoudiger, zo rustig,” zegt Pauline vol enthousisme. “Maar toch blijft hier ook die oorlog.”

Geloven dat deze plek “tussen hemel en aarde” geroepen is voor de vrede

Deze paradox wordt vaak door de “geliefden van het Heilig Land” in de mond genomen. Het feit dat men zich bewust is van die niet te stoppen oorlog, belet hen niet te geloven dat deze plek tussen hemel en aarde eigenlijk geroepen is voor de vrede. Thérèse Humeau ervaart deze vrede heel diep wanneer zij over het voorplein van de moskeeën wandelt, al is deze plek zo vaak het middelpunt van spanningen in Jeruzalem.

Deze vijftiger heeft zich hier met haar Israëlische gezel pas in september laatstleden gevestigd. Als christen is zij op zoek naar God, “naar de Heer, naar het Onzegbare”. “En hier, door het licht dat op de stenen van Jeruzalem speelt, door de schoonheid van de Negevwoestijn lijkt het wel dat Hij me wil verleiden.” Droomster Thérèse houdt ervan te zeggen dat het volstaat de letters van haar voornaam te herschikken om het woord “Eretz” te vormen, de hebreeuwse omschrijving voor “het land van Israël”.

Of men nu vanuit een missie voor de Kerk gekomen is, of om een aanwezigheid van gebed en liefde tot stand te brengen, deze christenen wijzen doorgaans elke vorm van bekeringsijver af. “Zoals eens Charles de Foucault, zijn we hier niet om te overuigen,” stelt Frédéric Masson met klem. “Eerder wel om te proberen te leven volgens het voorbeeld van Christus en dit midden mensen die Hem niet kennen… en Hem eigenlijk doorheen hen allen zelf te ontdekken.”

Mélinée le Priol, voor La Croix
Foto : Jon Arnold / © hemis.fr
Vertaling l.d.s.

Réagir à cet articleRéagir à cet article

Votre réaction

modération a priori

Attention, votre message n’apparaîtra qu’après avoir été relu et approuvé.

Qui êtes-vous ?

Pour afficher votre trombine avec votre message, enregistrez-la d’abord sur gravatar.com (gratuit et indolore) et n’oubliez pas d’indiquer votre adresse e-mail ici.

Ajoutez votre commentaire ici
  • Ce formulaire accepte les raccourcis SPIP [->url] {{gras}} {italique} <quote> <code> et le code HTML <q> <del> <ins>. Pour créer des paragraphes, laissez simplement des lignes vides.



Wereldnieuws

Agenda
juillet 2017 :

Rien pour ce mois

juin 2017 | août 2017

newsletter