Ordre Equestre du Saint-Sépulcre de Jérusalem-Lieutenance de Belgique
http://ordredusaintsepulcre.be/Homelie-van-Mgr-Pizzaballa-op-de-vooravond-van-Kerstmis-2016
      Homelie van Mgr. Pizzaballa op de vooravond van Kerstmis 2016

Homelie van Mgr. Pizzaballa op de vooravond van Kerstmis 2016

BETHLEHEM – Hieronder volgt de homilie die Mgr. Pizaballa hield op de vooravond van Kerstmis 2016


“Denk eraan: de rechter staat al voor de deur!” (Jak 5, 9)

Kerstmis is de komst van Gods Zoon op aarde: Christus treedt binnen in de wereld, Hij komt onder zijn volk. En rondom Hem gaan deuren open en deuren dicht. Op de drempel van het Jubileum van de Barmhartigheid kunnen wij in Kerstmis het symbool zien van de deur die door God wordt open gehouden om zo tot bij de mens te komen en allen uit te nodigen om met Hem in gemeenschap te treden.

Met Kerstmis opent zich eerst en vooral Gods deur waarlangs de Zoon verschijnt, Emmanuel, God met ons. Ook de hemel gaat open. Vanaf de geboorte tot aan het doopsel van de Heer staan de poorten van de hemel wagenwijd open. Hierlangs gaan engelen op en af om de komst van de Geest aan te kondigen en voor te bereiden. Maar bovenal opent zich het goddelijk en tegelijk menselijk hart van de Zoon: “Daarom zegt Hij dan ook als Hij in de wereld komt: slachtoffers en gaven hebt Gij niet gewild, maar Gij hebt voor mij een lichaam bereid. Brandoffers en zoenoffers konden U niet behagen. Toen zei ik: Hier ben ik: Zoals er in de boekrol over mij geschreven staat. Ik ben gekomen, o God, om uw wil te doen” (Heb 10, 5-7). Christus opent voor ons ten volle de poort door te zeggen: “Ik ben de deur. Als iemand via Mij binnengaat, zal hij worden gered; hij zal in- en uitgaan en weide vinden” (Joh 10, 9). Hij is zelf “de poort van de Heer, hier mag binnen wie rechtvaardig blijkt” (Ps 118, 20).

De open poort van God komt overeen met de open deur van zoveel mannen en vrouwen die verlangend uitkijken om Hem binnen te laten. Het is het hart van Maria en Jozef die zonder aarzeling hun ja-woord uitpreken. Het is de deur van het huis van Elisabeth en Zacharias, de offervaardige weg van de herders en de wijzen, van Simeon en Anna…

Maar er blijven ook deuren gesloten. “In zijn eigen huis is Hij gekomen, en zijn eigen mensen hebben Hem niet opgenomen” (Joh 1, 11). Zo bleef het hart van Herodes voor Hem gesloten, alsook de huizen van hen die geen plaats boden om Hem te ontvangen. Zo houden ook zij hun leven voor Hem gesloten die te zeer bezig zijn hun goederen te beheren, hun projecten te realiseren of fanatiek hun ideeën te verkondigen.

Ik hou van het beeld van de deur: het is een oproep, een uitnodiging om het risico te nemen om in alle vrijheid zijn deur te openen of dicht te houden, om de lang verwachte vrede mogelijk of onmogelijk te maken. De geboorte van Christus en hiermee ook het ontstaan van het christendom, is in werkelijkheid geen schitterend feest vol sentiment dat wij in alle beslotenheid van de eigen woning kunnen vieren of dat zich afspeelt binnen de veilige sfeer van onze familiale of sociale omgeving. Het is geen feest vol persoonlijke geneugten dat moet dienen om even aan de harde werkelijkheid van het dagelijkse leven te ontsnappen. Het is niet dat kort kleurrijk moment dat de grijze vaalheid van het leven even moet doorbreken.

Kerstmis is de aankondiging van de verlossing die klaar staat om werkelijkheid te worden. En ook wij worden uitgenodigd, net als Maria na de Boodschap van de Engel, als Jozef na zijn hemelse droom, als de herders na het gezang van de engelen, als de wijzen na het aanschouwen van de ster. Ook wij worden uitgenodigd om ons op weg te begeven, om ons te engageren, om onze laksheid en uitvluchten op te geven. Wij worden uitgenodigd om ons eveneens naar Bethlehem te begeven. Wij worden uitgenodigd om een nieuwe levensruimte te betreden, om de vrede te beleven en binnen te gaan in het Koninkrijk dat Christus zal tot stand brengen. De deur staat open, wij worden uitgenodigd om in alle vrijheid naar binnen te gaan.

Ik besef goed dat wij allen ten prooi vallen aan een groeiend gevoel van onzekerheid en wantrouwen. De hoop op vrede is al te vaak in teleurstelling uitgemond. Het onophoudelijk geweld en de retorische betogen brengen ons in verleiding om terug te krabbelen, om onze deuren te vergrendelen, om veiligheidssystemen op te zetten. We zijn eerder geneigd om op de vlucht te slaan, dan om de hoop en het vertrouwen te bewaren.

We hebben angst voor de vreemdeling die aanklopt aan de deur van ons huis of aan de grenzen van ons land. De gesloten deuren en beveiligde grenzen zijn een metafoor voor de onmetelijke angst die door het hedendaags geweld wordt veroorzaakt. We hebben schrik voor alles wat zich in de wereld afspeelt. Zowel hier als op zoveel andere plaatsen in de wereld zien wij onze hoop ten onder gaan als gevolg van de onophoudelijke corruptie, de macht van het geld, het sectaristisch geweld of de angst in Syrië, Irak, Egypte en Jordanië. Ook in het Heilig Land groeit de honger naar gerechtigheid, naar menselijke waardigheid, naar de waarheid en de ware liefde. We gaan er mee door om de anderen te negeren, om enkel voor onszelf te leven en aan onszelf te denken. Er wordt helemaal geen rekening meer gehouden met de anderen. “… omdat er geen plaats voor hen was in het gastenverblijf” (Lc 2, 7).

De angst beheerst onze keuzes en ons oriëntatievermogen. Wij zijn moe en verward door alles wat rondom ons gebeurt en wij zijn elk gevoel voor richting kwijt. Wij vinden niet langer de ster die ons kan leiden. En deze ontreddering is niet langer een simpel maatschappelijk verschijnsel, ze is wezenlijk, ze is existentieel. De “psychologie van de vijand” is een ideologie geworden en is in een agressieve levenswijze uitgemond. We kunnen ons alleen nog vanuit een conflictmodel tot de anderen richten. Alle hoop op een toekomst lijkt verdwenen. De deuren van ons huis en de grenzen van ons land blijven uit vrees en achterdocht gesloten. We voelen ons allen uitgestoten, geblokkeerd en afgezonderd.

In tegenstelling tot dit alles spreekt Kerstmis over een vreugde en een vrede die komt zodra wij vol goede wil de deuren openen, indien we maar de goede wil van God delen die openingen creëert in de plaats van alles gesloten te houden, een God die geeft in plaats van te nemen, die vergeeft in plaats van zich te wreken. We moeten de ideologie van de vijand overstijgen en overschakelen op de logica van de broederlijkheid, we moeten ons bewogen weten door een God die vertrouwen heeft in de mens, zelfs lang vooraleer wij vertrouwen hebben in Hem. “Non horruisti Verginis uterum” “U had geen schrik om mens te worden,” weerklinkt in een oude kerkelijke hymne. Indien God nu niet de minste vrees of het minste misprijzen heeft voor de mens, dan kunnen ook wij leren om vol moed vertrouwen te hebben om ons voor de anderen open te stellen, om de poorten van de dialoog en de ontmoeting te openen. Het heil en de vrede, de ontmoeting en de eendracht, het zijn vormen van genade waarvoor wij tot Hem in deze Kerstnacht bidden. Hij is immers de Koning van de Vrede. Maar deze genade wordt pas authentiek en echt wanneer ze met uitgestrekte handen en een geopend hart wordt aanvaard en tot stand wordt gebracht, wanneer wij ons een nieuwe mentaliteit en een ander gedrag aanmeten, wanneer wij moedig en royaal nieuwe projecten op stapel zetten, zoals eens ook Christus moedig en vol overgave op de wereld is gekomen om ons bestaan te delen en ons Zijn leven aan te bieden.

In ons land en in de wereld hebben zovelen de mond vol van vrede en van het ware leven. Maar slechts weinigen hebben de moed om de drempel te overschrijden en ervoor aan de slag te gaan. En precies nu wordt met de Geboorte van Jezus de uitnodiging hernieuwd om de deuren naar de anderen en naar Christus terug te openen. Hij wil zich opnieuw kenbaar maken. Doorheen de ritus en de gebeden van deze heilige nacht wil de Vader in Christus, Zijn Zoon, de mens opnieuw ontmoeten om hem net zoals eens aan Adam te vragen: “Waar ben jij” (Gn 3, 9) en hem uit te nodigen om het huis van de broederlijkheid te betreden.

Zullen wij de drempel overwinnen? Een slogan volstaat niet om resultaat te boeken. Het gaat hier om een uitnodiging die zowel naar de individuele mens als naar de hele samenleving is gericht, naar de politiek en de economie, naar de armen en de machtigen van de wereld. Laten wij onze versterkte burchten verlaten, laten wij de deuren van onze oordelen en vooroordelen opengooien, laten wij diegene ontmoeten die ons roept. Zullen wij ons naar Bethlehem begeven om nieuwe paden te betreden of houden wij onszelf in onze paleizen gevangen om onze macht niet te verliezen, om onze belangen hardhandig te verdedigen en blijven wij de anderen uitsluiten teneinde onze eigen posities niet te moeten prijs geven? Zijn wij bereid om – in de aanblik van het Kind – een antwoord te bieden aan de onmetelijke honger naar rechtvaardigheid en menswaardigheid, aan het niet te peilen verlangen naar liefde en broederlijkheid, aan de nood om elkaar weer écht te ontmoeten, of blijven wij halsstarrig zweren bij onze vernietigende en verstikkende militaire en politieke strategieën. Zullen wij de moed hebben om ons door het kind te laten leiden en onze bekrompen belangen opzij te schuiven, om de andere als een broer te erkennen en ons van alle geweld, verdrukking en arrogantie te ontdoen?

Het antwoord staat niet in de sterren geschreven, maar ligt in onze vrije wil en ons gevoel voor verantwoordelijkheid. En wanneer wij onze blik op het kindje Jezus gericht houden, kan geen enkele afwijzing de door God geopende deur nog sluiten. Ons vertrouwen en onze hoop zal weer opleven en wij zullen opnieuw zingen: "U bent onze hoop, U zal ons niet ontgoochelen!”

+ Pierbattista

Vertaling l.d.s.

Réagir à cet articleRéagir à cet article

Een bericht, een commentaar?

vooraf modereren

Let op: je bericht verschijnt pas wanneer het gelezen en goedgekeurd is.

Wie ben je?

Om je gebruikersafbeelding bij je bericht te tonen moet je je eerst registreren opgravatar.com (gratuit et indolore). Vergeet niet om hier je e-mailadres te vermelden.

Vul hier je commentaar in
  • In dit formulier kun je de SPIP-codes [->url] {{vet}} {cursief} <quote> <code> en HTML code <q> <del> <ins> gebruiken. Om een nieuwe paragraaf te maken laat je gewoon een paar regels leeg.



Wereldnieuws

Agenda
April 2017 :

Niets voor deze maand

Maart 2017 | Mei 2017

newsletter