Ordre Equestre du Saint-Sépulcre de Jérusalem-Lieutenance de Belgique
http://ordredusaintsepulcre.be/Homelie-van-Mgr-Pizzaballa-op-Witte-Donderdag
      Homelie van Mgr. Pizzaballa op Witte Donderdag

Homelie van Mgr. Pizzaballa op Witte Donderdag

JERUZALEM – Op donderdag 13 april ging de Apostolische Administrator, Mgr. Pizzaballa, in de Basiliek van het Heilig Graf voor in de viering van het Chrisma en het Laatste Avondmaal. Hieronder volgt de vertaling van de tekst in de video.


Chrisma-Viering en Coena Domini

Jeruzalem, 13 april 2017

https://ordredusaintsepulcre.be/Hom...

Dierbare broeders en zusters, we zijn hier op deze heilige plaats verenigd om de Heilige driedaagse van de Goede Week in voorbereiding op Pasen in te zetten. Drie dagen van intens gebed, processies en oude rituelen die evenwel tot op vandaag nog bijzonder rijk aan zin en betekenis zijn gebleven en die ons zullen helpen om opnieuw de ontmoeting met de Verrezen Heer aan te gaan.

Wij beginnen deze drie dagen met een toch wel heel bijzondere viering, die zeker hier in Jeruzalem vanwege bepaalde historische omstandigheden als uniek mag worden bestempeld. Deze viering verenigt hetgeen de rest van de wereld als twee afzonderlijke vieringen beleeft. Hier dragen wij tegelijk de mis van het chrisma op, samen met de mis van het Avondmaal van de Heer (Coena Domini). Zo herdenken wij in één plechtigheid meerdere mysteries die voor eeuwig een ongelooflijke rijkdom aan betekenis in zich zullen blijven dragen: de consecratie, de zalving, de eucharistie, de gave van het nieuwe gebod en de dienst. Wij willen hierover toch enkele overwegingen formuleren.

Wij bevinden ons op de plaats van het Paasgebeuren zelf, dat dank zij de restauratie door experten weer in zijn volle glorie is hersteld. Deze plaats brengt de transformerende krachten tot leven, deze plaats is in staat om verstrooide gemeenschappen weer te verenigen, om de tegenstellingen weer te verzoenen, om opnieuw eenheid te brengen in de kern van onze verdeeldheid.

Wij zijn hier om de Paasvreugde opnieuw te verwelkomen en deze te vieren. Dit is een volwassen vreugde, ze is sterk, ja ik zou zelfs durven zeggen “manhaftig”. Niemand kan ze van ons afnemen want het is een vreugde die de uitdagingen of kwetsuren niet uit de weg gaat of wegmoffelt, maar die ze daarentegen aanvaardt, ze in de ogen kijkt en overstijgt. De vreugde om het Lege Graf wordt hier geboren en komt hier tot volle wasdom. En het is hier, in de schaduw van de Calvarie, dat wij dit alles zelfs fysisch kunnen in ogenschouw nemen. De olie die we binnen enkele ogenblikken zullen wijden, is het zinnebeeld en de verkondiging van de vertroosting die ontspruit uit de mogelijkheid om zich – net als de olijven – te laten persen om opnieuw vrucht te kunnen dragen.

We zijn hier als Kerk van Jeruzalem. En ik zeg dit met een geheel nieuwe emotie op deze dag die mijn eerste Witte Donderdag is als bisschop: Ik ben een volgeling midden onder u, maar ik ben tevens een bisschop voor u en wil van dit diocees een welriekende bruid maken in afwachting van de terugkeer van de Bruidegom. U allen die hier met mij samen zijn, hulpbisschoppen en priesters, diakens en seminaristen, religieuzen, gelovigen en pelgrims, moge de Heer ons de voeten wassen, ons leven zuiveren en zijn geur van heiligheid weer onder de mensen verspreiden.

Laten wij ons dus allen door drie tekens aangesproken weten, drie elementen die te krachtig zijn om ze veronachtzamen: de Heilige Plaats waar we samen vieren; de liturgie die we vieren en de stad en de wereld waarvoor wij vieren. Laten wij ons allen verbonden weten door het Paasgebeuren van Christus die aan ons allen zin en samenhang verleent.

Op deze plaats waar zich eens en voor altijd het Paasmysterie heeft voltrokken worden we opgeroepen om diegene te zoeken, te ontmoeten en te herkennen die de ware reden – en dus niet het voorwendsel –van onze aanwezigheid is. Hij is de ware reden van wat we hier doen en van wat we hier vieren. Hier getuigt alles van Hem, van de gekruisigde en de verrezen Christus, van Zijn onverstoorbaar geloof in Zijn Vader. Hier getuigt alles van Zijn hoop die zelfs in het aanschijn van de tegenstellingen en de zondigheid stand hield. Hier getuigt alles van Zijn ontwapenende liefde en Zijn kracht tot de zelfgave en de ultieme vergiffenis toe. Hier getuigt alles van Zijn Overwinning, de Overwinning op het Kruis, die veel meer was dan een simplistische overwinning van het leven op de dood. Het was de overwinning van Christus op de dood en op alle strategieën van macht en eigenbelang die de mens naar de dood voert. Hier worden macht, succes, geld, eigenbelang, ideologie en geweld, ondanks hun schijnbare triomf, tot niets herleid (cfr. 1 Kor 1, 27-28). Al deze dingen worden als werken van de duivel en zijn trawanten ontmaskerd. In tegenstelling hiermee verzinnebeelden de liefde, de zelfgave en de vergiffenis Gods kracht. Binnen enkele ogenblikken zal in de voetwassing op een tastbare manier het beeld van een God verschijnen die neerknielt aan de voeten van de mens! Dit symboliseert Christus’ droom voor ons, voor Zijn Kerk. Ook vandaag zegt Hij dit in het moment van opperste intimiteit met Zijn leerlingen tijdens de laatste avond van Zijn leven: “De koningen van de volkeren oefenen heerschappij over hen uit en hun machthebbers laten zich weldoeners noemen. Zo moet gij niet doen! Integendeel, wie onder u de voornaamste is, moet als de kleinste wezen, en wie bevelen geeft, moet zijn als iemand die dient.”

“Wie is immers de grootste: hij die aanligt of hij die dient? Niet hij die aanligt? Welnu, ik ben onder u diegene die dient” (Lc 22, 25-27). In dit opzicht is de Kerk de alternatieve, nieuwe en profetische gemeenschap die de logica van Gods Rijk in zich draagt. Zij is bestemd om deze logica in de wereld uit te dragen.

Dit is de ware revolutie die de wereld redding brengt. Dit is de ware strategie voor eenheid en vrede: knielen voor de voeten van zijn broeders, volgelingen van God, die zichzelf aan onze voeten heeft neergevlijd. Hij is als water dat zuivert en vernieuwt, als olie die wonden verzacht en geneest.

Het is precies de olie die samen met het water de liturgie die we hier vandaag samen met de hele Kerk vieren, laat stralen. Het is de olie die onze zwakheden verzacht, die ons getuigenis kracht bijzet en die, vermengd met geurende kruiden, de Kerk in al haar schoonheid laat leven. Het is Gods gave, het parfum van Christus, het is de olie van de Geest die ons wordt gegeven. En net als het water is de olie bestemd om over de wonden te worden uitgegoten, over de ellende van de mensheid, net zoals bij de barmhartige Samaritaan, zoals in Bethanië en zoals het hier nu het geval is, bij het Heilig Graf van Christus. Zo werd het water dat over de voeten van de apostelen werd uitgegoten de olie van het getuigenis en van de dienst aan de wereld. Het doopsel en het vormsel, het doopsel en de priesterwijding, het water en de Geest, het geloof en de Liefde ze gaan alle hand in hand. Zo is het ook met de liturgie van vandaag, die mogelijks wat vreemd overkomt, maar die ons oproept tot de diepere waarheid en ons de ware manier van christelijk leven bijbrengt. Het volstaat niet om samen met Christus in het Cenakel te zijn, indien je daar niet tegelijk ook bent voor alle mensen over heel de wereld. Zo is het evenmin mogelijk om zich op een authentieke manier als gave aan de medemensen aan te bieden, indien we dit buiten Christus of God om doen. De olie die we hier meteen zullen zegenen, is ons van over de hele wereld toegestuurd, opdat ze als zalving van de Heilige Geest zou dienen en de hele mensheid zou wijden als permanente offergave die God aangenaam zal zijn en heel het heil van de wereld zal dienen.

Daarom moet het woord “offergave” u niet beangstigen. Wij bevinden ons in Jeruzalem waar we zijn samengekomen om het Paasfeest te vieren. Het is hier dat Christus tijdens het Avondmaal en op de Calvarie, als waarachtig paaslam, het unieke en perfecte offer heeft voltrokken. Het offer van zijn eigen leven. We zijn hier samen om zijn laatste nacht in herinnering te brengen, om ons te herinneren aan zijn laatste goddelijke woorden waardoor de Liefde vlees en bloed is geworden. Het is zo dat de mens Christus zowel offer als priester is geworden. Liefde die geen offer inhoudt, zal de wereld niet veranderen, maar herleidt zichzelf tot een sentiment of tot grootspraak. Eucharistie die niet tot zelfgave komt, verschraalt in z’n ritueel en wordt even leeg als ijdel.

Laat me dan ook toe om mij op deze Witte Donderdag even tot de priesters te richten die me zijn toevertrouwd. Vandaag herdenken we ook de dag van onze geboorte en hernieuwen we de geloften van onze wijding. Laten we niet vergeten dat wij precies in het Cenakel zijn geboren, dat we met het heilig chrisma werden gezalfd en dat de eucharistie ons werd toevertrouwd. Wij zijn de dienaars van een knielende God. Wij zijn gezonden om te dienen en te genezen. Wij zijn priesters die niet alleen geven, maar die in de eerst plaats zichzelf als offergave aan heel de wereld aanbieden. De betekenis en de waarde van onze roeping en van onze zending ligt precies in ons vermogen om onszelf te geven, zodat zij die ons ontmoeten, tegelijk iets van de gestorven en verrezen Christus zouden ervaren. Wij vestigen er hier en nu meer dan ooit de aandacht op dat een priesterlijk ambt dat uit is op voorrechten, eigenbelang en persoonlijk voordeel haaks staat op een ambt in navolging van Christus, een ambt vol zelfgave, een ambt dat zichzelf wil geven voor het welzijn van de Kerk en zijn broeders en zusters. Wij zijn terecht fier op onze waardigheid, als christen en als priester. “Vicem Gerentes Christi”. Maar wij gebruiken deze woorden niet in de betekenis zoals de wereld deze doorgaans gebruikt. De wereld denkt hierbij al te gemakkelijk aan blijken van eerbetoon, aan de belangrijkste plaats en aan macht over de anderen. Wij hebben het hierbij eenvoudig over de waarheid van ons bestaan als christen en als priester die in staat zijn om “’in persona Christi” te handelen, dit wil zeggen “volgens de maatstaven van Christus,” Hij die niet aarzelde zichzelf uit Liefde te offeren. De Geest die Christus ertoe bracht zichzelf aan het kruis te offeren is dezelfde Geest als deze die werkzaam is in het chrisma en die ons allen stimuleert om ons samen met Christus aan de mensheid te offeren. Priester zijn, een kerkelijk ambt bekleden, betekent dat we vertrouwen op de Liefde en niet op de macht. Het is inzetten op de zelfgave en niet op bevoorrechting. Het is zich openstellen voor de wereld en zich niet achter barricades verschansen. Het is voor Jezus kiezen en niet voor Barabbas. Binnen enkele ogenblikken zullen we onze belofte opnieuw afleggen. Hiermee willen we ons innig met de Heer Jezus verenigen. Hij staat model voor ons priesterschap waarin wij onszelf prijsgeven omwille van Christus’ Liefde en waarin wij ons niet door menselijke overwegingen laten leiden, maar door de liefde die wij onze broeders willen aanreiken.

Het water en de olie, het brood en de wijn kunnen lege symbolen lijken van aloude riten en achterhaalde tradities, maar ze kunnen evengoed door Gods genade en onze bekering symbool en belofte zijn van een leven dat geschenk en dienstbaarheid is, en dit ondanks de vele kwetsuren die we hebben opgelopen. Ze kunnen symbool en belofte zijn van een leven vol nederigheid dat de hoop van het Paasgebeuren aanmoedigt, in de zekerheid dat de Liefde steeds sterker zal zijn dan de dood.

+ Pierbattista

Vertaling: Luk De Staercke

Réagir à cet articleRéagir à cet article

Een bericht, een commentaar?

vooraf modereren

Let op: je bericht verschijnt pas wanneer het gelezen en goedgekeurd is.

Wie ben je?

Om je gebruikersafbeelding bij je bericht te tonen moet je je eerst registreren opgravatar.com (gratuit et indolore). Vergeet niet om hier je e-mailadres te vermelden.

Vul hier je commentaar in
  • In dit formulier kun je de SPIP-codes [->url] {{vet}} {cursief} <quote> <code> en HTML code <q> <del> <ins> gebruiken. Om een nieuwe paragraaf te maken laat je gewoon een paar regels leeg.



Wereldnieuws

Agenda
Juni 2017 :

Niets voor deze maand

Mei 2017 | Juli 2017

newsletter