Ordre Equestre du Saint-Sépulcre de Jérusalem-Lieutenance de Belgique
http://ordredusaintsepulcre.be/De-verdediging-van-de-christenen
        De verdediging van de christenen in het Oosten: een zaak van menselijkheid, (...)

De verdediging van de christenen in het Oosten: een zaak van menselijkheid, rechtvaardigheid en... strategie

OPINIESTUK - vanwege Bernard Edmont, professor aan het Hoger Onderwijs, specialist inzake taalkundige en culturele minderheden, alsook vanwege Jean Samat, medestichter van het Genootschap voor het aanleren van de Armeense taal (l’Association d’apprentissage la Langue Araméenne AALA, Val d’Oise) en gemeenteraadslid in Gonesse.
Gepubliceerd in “Le Monde” van 9 februari 2015.


Ze waren nog met z’n 1.400.000 onder Sadam Hoessein maar zijn momenteel nog slechts met 350.000 om hun voorvaderlijke gebieden tussen Tigris en Eufraat (het oude Mesopotamië) te bevolken. Meer dan 120.000 zijn in het kamp van Erbil, in Iraaks Koerdistan, ondergebracht. Daar ontbreekt het hen zowat aan alles, en zeker aan officiële ondersteuning, van welke autoriteit dan ook. Zij kunnen alleen rekenen op de steun van hun drie bisschoppen die met hen zijn teruggekeerd, hetgeen hen uiteindelijk enkele tenten, dekens en caravans heeft opgeleverd.

Hun rampspoed gaat in feite tot het begin van hun geschiedenis terug. Ze zijn de afstammelingen van de verzetstrijders tegen de invasies uit het zuiden, waarvan ze ooit de grote slachtoffers waren. Reeds toen verkozen ze eerder zware schattingen te betalen dan zich te laten bekeren.

In bepaalde perioden konden ze van een broos evenwicht genieten, dit in tijden waarin families uit diverse religies erin slaagden om, zo niet in harmonie, dan toch in vreedzame co-existentie samen te leven. Dit broze evenwicht werd periodisch door vlagen van fundamentalisme of van nationalisme, die het Nabije Oosten aan het wankelen brachten, gewoon weg geveegd. Dit was zo in 1915 in Turkije, maar tussendoor ook in Irak, en dit op het ritme van de verschillende golfoorlogen. Vooral in het begin van de jaren 1980, 1995 en 2005 was de druk om hen tot een emigratie te bewegen, bijzonder groot.

Maar deze druk was nooit groter dan tijdens het recente offensief van I.S. in de richting van Mossoul (waar de christenen een actieve minderheid hadden gevormd). Zij die aan dit offensief niet wisten te ontkomen, zagen hun huisdeur met de Arabische letter “N” gemarkeerd. “N” staat hier als symbool voor “Nazarener”, de traditionele naam voor de volgelingen van Christus (zoals eens voor de oud-testamentaire joden in Egypte; maar dan in een andere eeuw - de 21ste eeuw! - en dan nog om heel andere redenen!) Ze werden systematisch aangemaand om zich te bekeren en indien ze hier niet op ingingen, was de uitkomst simpel: “je vertrekt of je zal gedood worden”. Tot de kleine scholen toe werden bezocht waar de niet-moslim kinderen tot bekering werden aangezet. Sommigen die durfden te weigeren, werden zonder medelijden gewoon terechtgesteld.

Frankrijk, het land dat als hun traditionele beschermheer wordt beschouwd, en waarvan zij vrijwillig de taal aanleren, is wel in een aantal gevallen opgetreden. Er konden enkele families van een dringende opvang genieten. Zo verblijven er ruim een twintigduizend – overwegend mensen van Turkse afkomst – in de Parijse regio (in de buurt van Sarcelles, Gonesse), en enkele honderden (merendeels van Irakese herkomst) wonen in de omgeving van Pau. Maar een zestigtal dossiers, die zowat 600 personen vertegenwoordigen, wachten nog steeds op behandeling op het bureau van de Franse consul in Erbil (de voorlopige hoofdstad van Iraaks Koerdistan). Sommige families die toch grote prioriteit zouden moeten genieten omwille van zieke, gehandicapte of bejaarde gezinsleden, ontvangen slechts druppelsgewijs een visum. Zij moeten bovendien eerst nog voorafgaandelijk in Frankrijk een gastgezin vinden dat voor hen als een soort borgstelling wil fungeren. Zo blijft men ver van elke vorm van dringende of structurele oplossing verwijderd, laat staan dat de problematiek in zijn volle omvang op een gewetensvolle wijze wordt benaderd.

Laten we onszelf niet voor de gek houden. Het gaat hier weldegelijk om een regelrechte genocide, weliswaar netjes verpakt, zodat het allemaal wat minder in het oog springt. Alleen zij die niet over de nodige middelen beschikken, blijven achter, zodat er binnenkort wellicht geen christenen meer in het Nabije Oosten zullen overblijven (hetgeen overigens door I.S. als wensdroom werd geformuleerd). Deze christenen maken evenwel deel uit van de eerste christen gemeenschappen buiten Palestina en zijn sedert mensenheugenis aan het Nabije Oosten verbonden. Ze bezitten een eigen taal en cultuur (de Aramese taal en cultuur) en behoren als afstammelingen van de Assyriërs en de Babyloniers tot de oudste bevolkingsgroep van deze regio.

Vol verbazing aanschouwen we de "discrete houding" vanwege “het land van de mensenrechten” ten aanzien van de problematiek van de massale verdrijving van een volk (meer dan een miljoen mensen). Een natie die pretendeert de stem van onderdrukten, van slachtoffers van repressie en onrechtvaardigheid te laten weerklinken, legt zich zomaar neer bij het onderdrukken van de vrije meningsuiting. Een natie die zich schaamt om de rechten van de christenen te verdedigen; christenen met wie het de meest uiteenlopende banden heeft en van wie ze beweert door hun cultuur doordrongen te zijn. Vreest zij van favoritisme beschuldigd te worden? Het zou evenwel van de meest elementaire rechtvaardigheid getuigen deze ontheemden te helpen naar hun huizen terug te keren en dit onder optimale bescherming. Dit zou bijvoorbeeld kunnen door de ontplooiing van een internationale troepenmacht, onder borgstelling vanwege de Irakese regering. Deze zou als bijzondere taak hebben de meest elementaire rechten van dit volk te laten respecteren, vooral inzake veiligheid in de door de grootmachten gedefinieerde zones.

Bovendien gaat het hier niet enkel om een zaak van menselijkheid en rechtvaardigheid. Voor Frankrijk betekent dit ook een regelrechte strategie ter verdediging van de eigen natie en haar waarden. Want wie kan nog geloven dat – zeker na de recente gebeurtenissen – deze evolutie ons niet aangaat. Het zou van waanzin getuigen om, in naam van een blind secularisme, in onverschilligheid te besluiten dat een samenleving, die zelf door een vredelievende ideologie is bezield, in dit deel van de wereld zou verdwijnen, in een regio waar ze altijd een element van evenwicht is geweest; een verbindingsteken tussen heel diverse etnische groepen. Het is bovendien een illusie te denken dat enkele politiemanschappen op ons grondgebied en enkele wachtposten aan de grenzen zullen volstaan om het terrorisme te bestrijden, indien we het ver buiten onze grenzen vrij spel laten.

Want indien we de ongerechtigheid en het terrorisme zich in die hoek van het Oosten laten installeren, wie durft dan - in een tijd van globalisatie - nog te denken dat enkele honderden of zelfs duizenden kilometers afstand als beschutting zullen volstaan? Indien wij onze verdediging tot enig luchtafweer in enkele corridors beperken, wie kan dan nog geloven dat dit als basis voor een duurzame wereldvrede zal voldoende zijn? Dergelijke vrede bereikt men pas via een vastberaden diplomatie en inhoudelijk werk onder de mensen: beide als onderdeel van een goed bedachte strategie, waar de ideologische argumenten en het menselijk kapitaal niet minder zwaar doorwegen dan het militair arsenaal en het politieapparaat.

Om I.S. te overwinnen kan men zich niet beperken tot een krachtig weerwerk in de "periferie van de cycloon". De aanpak dient in het oog van de storm te gebeuren en kan best beginnen met het herstellen van de schade aan de bron: door onder meer de ontheemden, waaronder de Irakese christenen, terug naar huis te laten komen; door de dagelijkse terreurdaden die plundering tot een vorm van beleid en strategie verheffen af te wijzen; door de morele en politieke barrières te herstellen die in het verleden een minimum aan co-existentie mogelijk maakten (een van de grote uitdagingen voor deze religieuze minderheden); alsook door elke verleiding tot een terugkeer naar een gewelddadige staatsorde. Zonder dit alles is het niet enkel wachten op nieuwe zware uitspattingen van geweld, zal heel veel geld vruchteloos zijn besteed, maar zal bovenal de Mensheid gedurende meerdere eeuwen een grote stap naar achteren hebben gezet, hetgeen compleet onvoorspelbare consequenties met zich zal meebrengen.

vertaling: l.d.s.

(C) Le Monde: voor het volledige artikel hier

Réagir à cet articleRéagir à cet article

Een bericht, een commentaar?

vooraf modereren

Let op: je bericht verschijnt pas wanneer het gelezen en goedgekeurd is.

Wie ben je?

Om je gebruikersafbeelding bij je bericht te tonen moet je je eerst registreren opgravatar.com (gratuit et indolore). Vergeet niet om hier je e-mailadres te vermelden.

Vul hier je commentaar in
  • In dit formulier kun je de SPIP-codes {{gras}} {italique} -*liste [texte->url] <quote> <code> en HTML codes <q> <del> <ins> gebruiken. Om een nieuwe paragraaf te maken laat je gewoon een paar regels leeg.



Nieuws over het Heilig Land

Agenda
April 2018 :

Niets voor deze maand

Maart 2018 | Mei 2018

newsletter