Ordre Equestre du Saint-Sépulcre de Jérusalem-Lieutenance de Belgique
http://ordredusaintsepulcre.be/De-Berg-Sion
      #De Berg Sion

#De Berg Sion

HEILIG LAND – We verlieten de hoogte van de wijk Ras-Amud in Oostelijk Jeruzalem en lieten het Huis van Abraham met zijn schitterend uitzicht over de prachtige stad Jeruzalem achter ons. In het namiddagprogramma richtten wij ons op de Berg Sion.


“De Sionsberg ligt in het verste noorden, stad van de grote koning. In de paleizen daar staat God bekend als hun bolwerk.” (Ps 48, 2). God laat zich kennen, in zijn paleizen, een ware vesting. “Gedenk het volk dat u eertijds hebt verwekt, bevrijd de stam die uw eigendom is, de Berg Sion die U hebt betrokken!” (Ps 74, 2)

Tot de verwoesting van de Tweede Tempel door Titus en zijn leger (70 na Chr.) verwees de benaming Berg Sion naar de Tempelberg. En de Sionhymnes 46 (45), 48 (47), 76 (75) en 87 (86) bezingen de grootheid van de Heilige Stad, woonplaats van de Allerhoogste en (toen reeds) een befaamd pelgrimsoord. Het is pas in de eerste eeuwen die daarop zullen volgen, nog vóór de Byzantijnse tijd, dat den naam Sion steeds nadrukkelijker naar de zuidelijke helling van de heuvel verwees, naar de wijk in de Oude Stad waar vooral Joden en Armeniërs wonen en die door de versterkte Ottomaanse muren begrensd is.

Daar bezochten we eerst San Pietro in Gallicantu, een domein dat beheerd wordt door de Paters Augustijnen van de Assumptie (Tenhemelopneming) en vier zusters oblaten. Het terrein dat in 1888 door de Franse Assumptionisten werd aangekocht, wordt verondersteld de locatie te zijn van het huis van de hogepriester Kajafas. Vier kerkgebouwen zouden daar opeenvolgend worden opgetrokken. De oorspronkelijke kerk dateerde uit de Vde eeuw en werd reeds in 614 door de Perzen verwoest. In de VIIde eeuw werd ze door een nieuwe kerk vervangen. Deze werd op haar beurt in 1009 door Kalief Kahim verwoest. Na deze twee Byzantijnse gebouwen stond er op deze plaats van de XIIde tot XIVde eeuw een kruiskerk en vervolgens een kleinere huiskapel. Toen vond de ultieme verwoesting plaats.

Opgravingen in 1888 lieten niet toe om nog maar enig spoor van de grot “de tranen van Petrus” terug te vinden. Deze grot werd evenwel lange tijd door bedevaarders vereerd. En het is pas later dat meer noordwaarts een diepe put werd blootgelegd. Daarin werden heel wat overblijfselen van oude sporen van verering aangetroffen. Zo bevindt zich in het plafond een ronde opening waar in de stenen wand drie Byzantijnse kruisen zijn ingekrast. Binnenin de put zijn in de muur vier zwarte en zeven rode kruisen ingekerfd. Het is boven op dit ondergronds geheel dat eertijds het eerste Byzantijns bouwwerk werd opgetrokken en dat zich ook heden de vierde (en huidige) kerk bevindt. “De traditie wil,” – een gezegende zin die we vaak tijdens onze trektocht te horen kregen – dat dit de put zou zijn waarin Jezus werd gevangen gezet alvorens hij voor Kajafas werd geleid en alvorens Hij door het Sanhedrin ter dood veroordeeld werd. Overigens: “in Gallicantu” is een expliciete verwijzing naar het kraaien van de haan die Petrus in bitter berouw zag wegzinken nadat hij de Heer tot driemaal toe had verloochend (Mc 26, 34). Deze mooie neobyzantijnse kerk die in 1931 werd voltooid, is van fresco’s voorzien met Franstalige opschriften die naar de gevangenneming en het proces van Christus verwijzen.

Na het verlaten van de kerk en alvorens wij een belangrijke maquette van het Byzantijnse Jeruzalem zouden bekijken, wandelden we nog langs de imposante overblijfselen van een stenen trap uit de Iste of IIde vr. Chr. Indien de datering juist is, dan is de kans heel groot dat deze trap destijds door Christus werd gebruikt.

Onze zwerftocht bracht ons vervolgens naar de benedictijneradbij van de Dormitio. Deze werd tussen 1900 en 1910 gebouwd voor een Duitse gemeenschap van de Congregatie van Beuron in Bavière. De aartsabdij van Beuron was beroemd omwille van de studies in theologie, geschiedenis en literatuur. De kerk van de Dormitio is ontworpen door de architect Heinrich Renard die zich hiervoor door de Karolingische kathedraal in Aix-en-Chapelle liet inspireren. De kathedraal is in een ronde vorm gebouwd en moest de Byzantijnse kerk van de Heilige Simon vervangen. In de crypte bevindt zich het mausoleum van de hemelopneming van de Heilige Maagd. De traditie wil vanaf de eerste eeuwen dat zich op deze plaats ook de bovenzaal zou hebben bevonden waar de leerlingen zich na de hemelvaart verzameld wisten (Hnd 1, 12-13). Dit is het Cenakel, later het huis van Marcus, van zijn moeder of de moeder van Jacobus, “broer” van Jezus. Later, in de VIIde eeuw, werd het de plaats van de Dormitio, de Hemelopneming van Maria.

In een kapel van de franciscanen, in de nabijheid van het Cenakel, vierden wij vervolgens onze votiefmis ter ere van de Instelling van de Eucharistie. Het is evident dat in het kader van onze belevenissen van die namiddag deze H. Mis bijzonder intens werd beleefd. Maar ook onze verdere gesprekken werden vanuit het opgedane historisch perspectief, vanuit het kader van “de traditie”, de symboliek en de spiritualiteit maar evenzeer omwille van de onmiddellijke nabijheid van zoveel archeologische getuigenissen sterk geïnspireerd.

Onze weg zou ons tenslotte verder voeren naar de Sionpoort, naar een verbazingwekkend bouwwerk van twee verdiepingen die zich binnen een wirwar van andere constructies bevond. Opgravingen hadden er een geheel van restanten van bouwwerken bloot gelegd, waarvan er zeker één uit de Iste eeuw dateerde. Dit gebouw deed dienst als synagoge, is mogelijks zelfs proto-Nazareens. De lokale christelijke traditie wil dat hier op het gelijkvloers de voetwassing (Joh 13, 1-15) zou plaats gevonden hebben en daar zou zich sedert de XIIde eeuw schijnbaar ook een grafmonument bevinden dat het “Graf van Koning David” wordt genoemd. Op de eerste verdieping situeert zich de plaats van het Heilig Avondmaal (Mc 26; Mt 14; Lc 22 en 1 Cor, 11) en van het Pinkstergebeuren (Hnd 2) gesitueerd. Het gebouw werd meermaals verwoest en weder opgebouwd, maar zou uiteindelijk door de Franciscanen gerestaureerd en zelfs grotendeels heropgebouwd worden. Deze hadden het gebouw in 1335 verworven. Het bouwwerk werd in de XVde eeuw dan weer door Soliman de Grote belaagd die de kapel van het Cenakel op de eerste verdieping, met haar Cypriotisch gotisch gewelf zou islamiseren door het als moskee in te richten en er een gebeeldhouwde mihrab in te richten. Deze bleef tot op heden bewaard. In de periode van 1949 tot 1967 stond de Klaagmuur onder controle van Jordanië en was zodoende voor de Joden verboden gebied. Daarom kwamen de Joden bij voorkeur dan maar in deze ruimte hun gebeden zeggen. Meer recent werd de islamitische keramieken tegelversiering uit de XVIde eeuw bij herhaling door ultraorthodoxe Joden geplunderd of vernietigd.

Emmanuel de Garambé

Vertaling: Luk De Staercke

Réagir à cet articleRéagir à cet article

Een bericht, een commentaar?

vooraf modereren

Let op: je bericht verschijnt pas wanneer het gelezen en goedgekeurd is.

Wie ben je?

Om je gebruikersafbeelding bij je bericht te tonen moet je je eerst registreren opgravatar.com (gratuit et indolore). Vergeet niet om hier je e-mailadres te vermelden.

Vul hier je commentaar in
  • In dit formulier kun je de SPIP-codes {{gras}} {italique} -*liste [texte->url] <quote> <code> en HTML codes <q> <del> <ins> gebruiken. Om een nieuwe paragraaf te maken laat je gewoon een paar regels leeg.



Bedevaarten

Agenda
Mei 2018 :

Niets voor deze maand

April 2018 | Juni 2018

newsletter