Ordre Equestre du Saint-Sépulcre de Jérusalem-Lieutenance de Belgique
http://ordredusaintsepulcre.be/De-Benedictijnerabdij-van-Abu-Gosh
      De Benedictijnerabdij van Abu Gosh

De Benedictijnerabdij van Abu Gosh

ABU GOSH – Sedert veertig jaar zet de benedictijner abdij van Abu Gosh zich in voor de verzoening onder christenen, moslims en Joden. Deze abdij situeert zich in een Arabische stad in Israël op een tiental kilometer van Jeruzalem. Hier volgt een gesprek met Broeder Olivier, de verantwoordelijke voor het onthaal in de site van de christen familie.


Zowat veertig jaar geleden werden benedictijner monniken uit de Normandische abdij van Bec Hellouin naar Abu Gosh gestuurd. Waarom deze terugkeer naar de Joodse wortels van de Kerk?
Toen ik nog een jonge monnik was in Bec zei onze abt Père Paul Grammont vaak: “Broeders, laten wij onze blik op Jeruzalem nooit verliezen. Het is de rots waaruit wij zijn gebeiteld. Laten wij ons niet van onze wortels losrukken, want een tak die van zijn wortels is los gekapt, kan niet overleven. Wij, christenen, zijn op de stam van het Judaïsme geënt." (1)
In 1976 stuurde vader abt dan ook drie monniken uit de Franse abdij Sainte-Marie-de-la-Résurrection als “hartelijke aanwezigheid in het mysterie van Israël”, in het Bijbelse en het hedendaagse Israël.
Abu Gosh was toen zowel een Israëlische als een islamitische stad op 12km van Jeruzalem. In de context van het hedendaagse Israël betekende dit een vat vol spanningen.
Maar ondertussen is het een punt van ontmoeting geworden! Onze zending in het Heilig Land brengt ons bij een verscheurdheid die dieper gaat dan het Israëlisch-Palestijns conflict. Het is hier niet altijd even aangenaam. Soms verlangt men bijvoorbeeld wel eens dat er minder decibels uit de luidsprekers van de belendende moskee zouden komen!
Maar God wil van ons, christenen, dat wij hier biddend aanwezig zouden zijn. Gastvrij en met een luisterend oor, en dit vanuit een onvoorwaardelijke openheid naar om het even wie. Deze zending als brug tussen mensen en religies is overigens voor alle christenen in het Heilig Land weggelegd.

Hoe onthaalden de Joden uw “hartelijke aanwezigheid”?
Het merendeel van de Joden beschouwt ons als de voortzetting van het Grieks-Romeinse heidendom. Ik zeg dikwijls aan groepen Israëli’s die hier komen - dat zijn er duizenden - : “Geloof toch niet dat de heilige Petrus in het Vaticaan is geboren! Deze visser uit Tiberias, afkomstig uit Bethsaida, was net als jullie een Jood die de zeshonderd zestien mitsvots naleefde.” Dit zijn de geboden die elke Jood zijn opgelegd.
Wanneer ik hen een psalm in het Hebreeuws voorzing, vragen ze verbijsterd: “Hebben jullie in het Nieuwe Testament dan ook psalmen?” Voor hen is dit precies hetzelfde alsof wij de imam van de naburige moskee het Magnificat zouden horen voorzingen.
Zo komen zij tot de ontdekking dat wij, christenen, een band hebben met het Judaïsme zoals wij er met geen enkele andere godsdienst een hebben. Wij zijn aan dezelfde stronk ontsproten, of ze dat nu willen of niet, of dat hen dit nu aanstaat of niet; het is een feit!

Welke boodschap wil je in wezen meegeven?
Gedurende jaren ontving ik groepen jonge Israëlische militairen, soms tot 12.000 per jaar. Hun bezoek vormde een onderdeel van hun opleidingsprogramma. Eén boodschap deelde ik mee: “Als christen geloof ik in Jezus, Messias en Verlosser. Maar men kan verschillend zijn en elkaar toch ontmoeten en beminnen.”
Het is niet zeldzaam dat een van deze jongeren mij vertelt dat dit bezoek hem opnieuw vertrouwen in de toekomst van zijn land geeft. Zijn redenering hierbij is simpel: “Indien een jonge twintiger als ik, Jood, Israëli en soldaat, zo’n ontmoeting kan hebben met een katholieke monnik, een Fransman die gezien zijn leeftijd zelfs mijn grootvader kan zijn, dan is alles mogelijk, zelfs met Palestijnen, moslims inbegrepen!” Er opent zich voor hem een nieuwe horizon.

Zijn de orthodoxe Joden even vatbaar voor deze boodschap van openheid?
Ik maak geregeld formidabele omkeringen van meningen en overtuigingen mee. Zoals bij die jonge religieuze Jood, lid van de speciale eenheid bij het leger. Aanvankelijk weigerde hij me zelfs te groeten. Maar aan het einde vertrouwde hij mij toe: “Vandaag heb ik een voor mij onbekende wereld ontdekt. Een wereld die ik als vijandig beschouwde, maar die mij toch aanvaardde zoals ik ben.” Ik zag hem de vest van zijn veldtenue uittrekken om mij zijn tsitsit te overhandigen. Dit zijn de franjes die streng religieuze Joden aan de zijkant van hun taille dragen. Eigenlijk overhandigde hij mij zo zijn identiteit. Toen ben ik beginnen huilen.
Maar het verloopt niet altijd op die manier. Er zijn ook Joden, met het keppeltje op het hoofd, die ons voor de voeten spuwen. Maar anderen reiken je dan weer de hand. Het is belangrijk om zo’n zaken te kunnen zeggen, want kranten berichten hierover nooit...

Aanvaarden de Arabisch Palestijnse christenen evenzeer hun Joodse wortels?
Dat is moeilijk vermits alles vrij snel met de politieke mengelmoes verstrengeld raakt. Maar het is een sleutel! En misschien vormt het wel het geheim voor de vrede in Jeruzalem. Ik vraag hen niet om instemming met het politiek zionisme, met de staat Israël, omdat ze daar te veel onder te lijden hebben, maar wel om te erkennen dat de wortels van hun geloof bij dat Joodse volk liggen.
Het is nu reeds bijna veertig jaar dat je gastenbroeder bent. U hebt duizenden Israëli’s en Palestijnen ontmoet, christenen en moslims. Welke evolutie heb je in hun harten kunnen vaststellen?
Vandaag leeft elkeen zowat in een eigen luchtbel die hem omsluit en die hem op zichzelf doet terugvallen. De situatie is immers veel harder geworden. Wij pogen deze stolp te doorbreken door ontmoetingen te organiseren of deze uit te lokken. Want het is precies wanneer men elke ontmoeting weigert, dat muren worden opgetrokken, en eerst en vooral de muren die het hart omsluiten. Maar de vredesinitiatieven en pogingen tot verzoening zijn talrijk, omdat velen zien dat men precies zo de muren doorbreekt.
Niemand zegt dat het om waterdruppels gaat in een oceaan van haat...
Duizenden Joden en moslims komen hier in de abdij, niet om een mooie tuin of een prachtige kerk te zien, maar om de monniken te ontmoeten. Op datzelfde moment plukken orthodoxe rabbijnen de olijven van Palestijnen, christenen en moslims, omdat deze zelf als gevolg van de scheidingsmuur geen toegang tot hun boomgaarden meer hebben.
Toen ik in april op het punt stond het klooster even te verlaten om bij Israëlische kinderen te gaan getuigen, kreeg ik nog net een telefoontje van een Palestijnse moslim uit Nabloes. Toen ik hem vertelde wat ik ging doen, was zijn eerste reactie: “Wil je hen allen in mijn naam omhelzen.” Toen ik dit aan de kinderen vertelde, waren ze hiervan helemaal ondersteboven: zo’n boodschap op het moment dat iedereen met de messenintifada in het hoofd zat.
Akkoord, dit zijn misschien allemaal slechts druppeltjes. Maar zij hebben de verdienste dat ze bestaan en dat zij de hoop voeden.

Bestaat de openheid die u met de Joodse wereld en de moslims beleeft, ook met de andere christene religies?
Père Grammont wou dat wij precies hier zouden aanwezig zijn, op de plaats van de verscheurdheid tussen kerk en synagoge en waar alle verdeeldheid en onenigheid onder de christenen tot uiting komt. Het was zijn ingeving: terug te keren naar het beginpunt van de scheuring tussen Joden en christenen om zo de oecumenische dialoog op Bijbelse grond op gang te brengen. Hij was van mening dat de interreligieuze dialoog onder christenen nooit zou slagen indien de christenen van alle strekkingen zich niet tot de bron van hun geloof zouden richten. Precies hier kunnen we de geest van de Handelingen van de Apostelen, van de eerste christenen, terugvinden.

Wat is uw betrokkenheid bij dit oecumenisch werk?
Veel bedevaarders, christenen van alle strekkingen, komen hier om Emmaüs te herdenken. Volgens de kruisvaarders was dit hier de plaats waar Christus met zijn twee leerlingen aan tafel ging. Het is op het terrein dat de ontmoeting moet plaats vinden. In volle trouw aan mijn geloof onthaal ik de andere in zijn anders zijn.
Enkele dagen geleden was hier een groep evangelische Amerikanen met een vrouwelijke pastor samen met mij voor de crypte in gebed. Op hetzelfde moment kwamen Russisch Orthodoxen binnen. Op hun vraag heb ik in de Naam van de Heer Jezus voor hen gebeden. Een andere keer raakte ik in een volkomen surrealistische situatie verzeild. Toen zegende ik, als Franse katholieke monnik, in het Hebreeuws dertig Papoea protestantse pastores in een moslimdorp in Israël. De Geest waait heel stoutmoedig.

Vanuit deze plaats lijkt wel een bijzondere genade uit te gaan.
Het is de genade van Emmaüs! Uiteindelijk pogen wij het mysterie van de ontmoeting met de Verrezen Heer verder te zetten. Dit opent een nieuwe horizon die nooit een einde kent. Het verandert onze kijk op de werkelijkheid, op de ander, of die nu christen, Jood of moslim is. Het maakt alles nieuw door de vriendschapsbanden nauwer aan te halen.

Alexia Vidot voor Famille Chrétienne

(1) In 2013 werd in de tuin van het klooster van Abu Gosh een gedenkteken onthuld voor de pionier van de dialoog tussen Joden en katholieken: wijlen Aron Jean-Marie Lustiger, Kardinaal van Parijs.

Vertaling l.d.s.

Réagir à cet articleRéagir à cet article

Een bericht, een commentaar?

vooraf modereren

Let op: je bericht verschijnt pas wanneer het gelezen en goedgekeurd is.

Wie ben je?

Om je gebruikersafbeelding bij je bericht te tonen moet je je eerst registreren opgravatar.com (gratuit et indolore). Vergeet niet om hier je e-mailadres te vermelden.

Vul hier je commentaar in
  • In dit formulier kun je de SPIP-codes [->url] {{vet}} {cursief} <quote> <code> en HTML code <q> <del> <ins> gebruiken. Om een nieuwe paragraaf te maken laat je gewoon een paar regels leeg.



Ontdek het Heilige Land

Agenda
Oktober 2017 :

Niets voor deze maand

september 2017 | November 2017

newsletter