Ordre Equestre du Saint-Sépulcre de Jérusalem-Lieutenance de Belgique
http://ordredusaintsepulcre.be/Christus-is-waarlijk-opgestaan-Alleluja
      Christus is waarlijk opgestaan! Alleluja

Christus is waarlijk opgestaan! Alleluja

JERUZALEM – Hier volgt de tekst van de homilie die Apostolisch Administrator Mgr. Pizzaballa op Pasen in de Basiliek van het Heilig Graf heeft uitgesproken.


Pasen 2017

Het Heilig Graf, 16 april 2017

Dierbare broeders en zusters,
Moge de Heer u allen de vrede schenken.

Wij mogen heden de lang verwachte dag mee beleven. De Paasbelevenis van de Heer is ook ons Paasfeest! Ook wij zijn vandaag net als Maria Magdalena en net als de apostelen Petrus en Johannes bij het Graf van Christus aanbeland. Ook wij willen in alle nederigheid het hoofd buigen voor het mysterie van Zijn Verrijzenis en willen de bijzondere gave van Zijn Leven in ons opnemen.

Gedurende de hele week hebben wij oude en mooie liturgische momenten gevierd die het ons hebben mogelijk gemaakt om opnieuw Christus’ Menszijn zelfs fysisch op de authentieke locaties te beleven. Dit was in het bijzonder het geval voor deze plaats hier, waar eens de Heer werd begraven.

Op dit moment, nu de prachtige liturgie stilaan op zijn einde loopt, rest ons nog de vraag te stellen wat we hier nu allemaal wel van hebben begrepen. Wat zullen we van al die mooie rituelen en sprekende gebaren, die we de voorbije dagen hebben beleefd, verder met ons meedragen? Voor vele aanwezigen die hier met deze jaarlijks terugkerende liturgische plechtigheden vertrouwd zijn, zijn deze vieringen misschien al tot ietwat onbeduidende momenten verworden. Maar voor tal van pelgrims was dit alles daarentegen een aangrijpende nieuwigheid, een kostbare herinnering die men zorgvuldig met zich zal meedragen om ze met de familie te delen en in het hart te bewaren. De blijde en tegelijk ook afmattende emotie van de voorbije dagen bracht zonder enige twijfel een heel uitzonderlijke feestelijke sfeer tot stand. Hier vierden immers alle christen gemeenschappen op hetzelfde moment, op dezelfde plaats en volgens hun eigen tradities hun Paasfeest. Uiteindelijk getuigt alles hier van blijheid. Het Paasfeest in Jeruzalem is dat ook, dat is zeker.

Maar net zoals op om het eender welke plaats ter wereld klopt dit bijzonder mysterie ook hier in Jeruzalem aan de deur van ons geweten. Het mysterie van de Verrijzenis is immers de kern van ons geloof.

De Apostel Paulus stelt het duidelijk: “En als Christus niet is opgestaan, dan is onze prediking zonder inhoud en uw geloof leeg” (1 Kor 15, 14). Vandaag stelt Jezus ons dezelfde vraag die Hij eens aan Marta heeft gesteld, dezelfde vraag ook die we een paar dagen geleden hebben gehoord: “Ik ben de opstanding en het leven… Geloof je dat?” (Joh 11, 25-26).

Dit is het mysterie. En wij, wat hebben wij met dit mysterie aangevangen? Hoe heeft het besef dat Christus is verrezen en in ons verder leeft ons bestaan wezenlijk veranderd? Van bij de gerestaureerde luifel boven het Heilig Graf verkondigen wij toch zo zelden het evangelie van de Verrijzenis. Slechts viermaal en vier keer vanuit een ander gezichtspunt wordt dit feit aan de hele wereld verkondigd. Maar hoe kan datgene wat van hieruit wordt verkondigd, in volle bewustzijn worden beleefd?

Misschien zijn we wel te veel aan de idee van de Verrijzenis gewoon geraakt zodat wij niet meer beseffen hoe ontstellend de eigenlijke betekenis van het Lege Graf wel is. Maar het volstaat om hierover tegen mensen te praten die ons geloof niet delen om ons te volle te realiseren hoe gek het wel is om vanuit menselijk standpunt te geloven dat er zoiets als “verrijzenis” bestaat.

En ook vandaag ontbreekt het ons niet aan moderne “areopagieten” (Hnd 17, 32): talrijk zijn de plaatsen waar wij, christenen, verwelkomd worden, waar men ons aanhoort en opzoekt, waar men naar onze werken en onze dienstverlening uitkijkt en deze weet te waarderen. Daar vormen onze werken een bron van verlichting. Daar wordt onze oproep tot solidariteit met ieder mens en ons verlangen naar vrede beluisterd en gedeeld. Maar er zijn evengoed plaatsen waar de Verrezen Christus noch begrepen, noch beluisterd wordt, waar voor de Verrijzenis geen belangstelling bestaat en dan is dit moeilijk om dit te verkondigen. En toch is dit de kern van ons geloof, is dit onze verkondiging: “Hij is niet hier: Hij is tot leven gewekt, zoals Hij gezegd heeft. Kom, kijk naar de plaats waar Hij gelegen heeft” (Mt 28, 6). “Schrik niet. U zoekt Jezus van Nazareth, die gekruisigd is. Hij is tot leven gewekt, Hij is niet hier. Kijk, hier is de plaats waar ze Hem hebben neergelegd” (Mc 16, 6).

Daarin zit een mysterie dat ons geloof noch kan begrijpen, noch kan uitleggen. Het is een mysterie dat enkel in het hart kan wonen en daar met vertrouwen en liefde kan bewaard worden. Het gaat eigenlijk niet om weten, het gaat om een ervaring. “Toen pas ging ook de andere leerling, die het eerst bij het graf was aangekomen, naar binnen. Hij zag en kwam tot geloof” (Joh 20, 8). “Zien” betekent in het evangelie van Johannes, ervaring opdoen. Het gaat niet enkel om kijken maar het is een idee dat alle zintuigen betreft. Zo kan men ook met het hart kijken. Daarom knielen we met een hart vol vertrouwen voor het mysterie van dit Lege Graf en samen met de Evangelist Marcus zeggen we: “Ik heb vertrouwen. Kom mijn gebrekkig vertrouwen ter hulp” (Mc 9, 24). Dat willen wij ondanks onze beperktheden en onze twijfels beamen: Ja, wij geloven!

Wij geloven dat Pasen de laatste en meteen ultieme tussenkomst is van God in de geschiedenis van de mensen. Het is de minst verwachte en de meest verrassende. Wij geloven dat God na onze redding uit de nietigheid, uit de slavernij, uit de ballingschap ons nog van die éne ultieme vijand moest bevrijden, de bevrijding van de dood, dit wil zeggen de zondigheid. Wij geloven, en vandaag verkondigen wij, dat de dood slechts aanwezig is in een leven en op die plaatsen waar God afwezig is, waar de mens geen relatie met God onderhoudt. Daar loopt het leven helemaal vast. Niet daar waar het nog ons nog aan een of ander ontbreekt, waar we enige pijn of vermoeidheid voelen, loopt het leven vast. Maar wanneer we de Heer moeten missen, wanneer we zonder Hem eenzaam achterblijven, dan is het leven uitzichtloos. De dood is daar waar God niet onze Vader is, daar waar Hij niet onze levensbron is, daar waar we Hem niet de eerste plaats aanbieden.

En vandaag geloven en verkondigen we dat God de Vader voor altijd in het leven van elkeen is teruggekeerd. De Verrijzenis is het binnendringen van Gods leven in het onze. Wij geloven niet langer dat er een plaats is waar God afwezig blijft. Zelfs in de dood is hij present. De dood kon Christus niet tegenhouden, want Hij behoort aan de Vader. Zijn Vader-Zoon-relatie is sterker dan wat dan ook en wist zelfs de dood te overwinnen.

De windels en de lijkwade omwikkelden niet langer Jezus maar lagen opgevouwen, want Jezus was niet door de dood omzwachteld. Hij is daarentegen door het leven omhuld, dat Hem door de Vader is gegeven. Precies daarom vinden de gelovigen die zich vandaag in het graf begeven niets anders dan enkele nutteloze zwachtels (Joh 20, 6-7). Bij Johannes vinden wij in zijn evangelie geen aankondiging van het lijden en de verrijzenis zoals dit bij de andere synoptische evangelisten wel het geval is. Maar Jezus stelde wel bij herhaling dat de ware “plaats” van zijn leven eigenlijk Zijn Vader was, dat Hij van bij Hem kwam en dat Hij naar Hem zou terugkeren. Daarom kon het graf niet zijn laatste statie zijn, maar wel het leven bij Zijn Vader. Met deze zekerheid is Christus de dood binnen getreden. Hij betrad die vol vertrouwen. Het was een vertrouwen vol drama, want zowel in Getsemane als op het kruis konden we merken dat dit vertrouwen slechts het resultaat was van een bijzonder harde strijd. Maar Jezus heeft nooit nagelaten zich tot de Vader te richten, Zijn relatie tot Zijn Vader blijft sterk en houdt stand, zelfs op die momenten dat Hij zich verraden wist en helemaal verlaten was, zelfs wanneer het leven zelf hem leek te ontsnappen. Ook toen de Vader niet langer aanwezig leek, behield Jezus zijn vertrouwen en ging Hij tot het einde in het offer van Zijn leven. Hij zou ten volle de wil van Zijn Vader volbrengen in de overtuiging dat deze met Zijn eigen wil en met Zijn eigen levensbestemming zou samenvallen.

Daar waar een mens normaal zou gezondigd hebben, waar hij normaal zou gedacht hebben dat God hem de dood en niet het leven had gegeven, bleef Jezus wel geloven dat de Vader Hem het leven en niet de dood zou schenken.

De dood bestond er voor Jezus in om Zijn leven aan de Vader toe te vertrouwen. Dit betekende niet zich aan de leegte overgeven noch het leven ver van zich afschudden. Het betekende evenmin een misprijzen voor het leven. Het betekent gewoon dat men het leven teruggeeft aan diegene die het geschonken heeft, aan diegene die er de oneindige bron van is, die er zorg voor draagt en die het bij slot van rekening terug schenkt.

Vandaag bevestigen wij dat we dit alles geloven.

Maar wat houdt dit geloof voor ons, arme gelovigen van vandaag, precies in? Wat roept Pasen bij ons op?

Pasen verhaalt ons dat de volheid van de relatie die tussen de Vader en de Zoon bestond, ook de onze is. Tot op dat moment was dit onmogelijk vermits de dood de plaats bleef waar het vertrouwen in de Vader nog niet was binnengetreden en waar de mens nog verlaten achterbleef. Heden voelen wij ons eveneens door het leven van de Vader omhuld omdat Jezus de Geest heeft laten over ons komen en ons zo deelachtig heeft gemaakt aan de relatie tussen Hemzelf en de Vader.

Daarom is er in ons bestaan, in onze geschiedenis, geen enkele plaats meer die voor God geen mogelijke woonplaats zou zijn. Daarom is in elke plaats een ontmoeting met God mogelijk. Er blijft in het leven van elkeen van ons niet de minste ruimte over waar Hij niet aanwezig zou kunnen zijn. Want deze relatie is precies onze bestemming, onze hoedanigheid als kind van God.

Dit besef behoedt ons evenwel niet voor tal van beproevingen, voor pijn en duisternis. Dat alles blijft bestaan maar het is geen vorm van verdoemenis. In elk van dergelijke situaties, kunnen we erop vertrouwen dat God ons nabij is, dat Hij ook dan ons het leven en niet de dood zal brengen.

Denken we maar even aan al die dodende situaties die ons omringen. Het volstaat even om zich heen te kijken om zich door onrust bevangen te weten en zich door de dood, door de overwinning van de dood en door zijn angel (1 Kor 15, 55) bedreigd te voelen. We moeten niet eens ver lopen. Denken we maar even aan de verschrikkelijke situaties waarin de ons omringende volkeren moeten leven: Syrië, Irak, Jemen… Het leven dat we heden hier vandaag zo verheerlijken, wordt daar dagelijks op een cynische en arrogante wijze misprezen en ontmenselijkt.

Sta me tevens toe om even onze koptische broeders in Egypte in herinnering te brengen. Heel wat onder hen werden eens te meer de voorbije week op een gruwelijke wijze afgeslacht. Daar gaat het om een dodelijke situatie. Ja daar leeft zelfs een doodsverlangen waarnaar heden ook tal van mensen in ons land uitkijken. In deze omstandigheden lijkt het wel alsof de minachting en de haat in de sociale en religieuze relaties al de rest overstijgen. Daar lijkt het alsof het menselijk respect en elke burgerzin en religieus beleven lege begrippen zijn geworden. De “ander” wordt herleid tot de te vernietigen vijand. Voor hem is er niet langer plaats. Nog vóór er sprake is van de fysieke dood, heerst al de morele en de psychische moord. Het wordt voor ons evenzeer een ramp wanneer deze mentaliteit zich ook van ons meester maakt! Maar zelfs in deze omstandigheden zien we met dankbaarheid de kracht van het leven naar boven komen. Het feit dat onze christen broeders een soortgelijk doodsverlangen niet hebben overgenomen en met een sereen vertrouwen de openheid voor elke vorm van samenwerking hebben bewaard, mag als een hoopvol signaal worden beschouwd. Geen gewelddaden maar alleen een vastberaden vraag om recht en rechtvaardigheid waren het antwoord. De dood van deze martelaars heeft de levenskracht van deze gemeenschap niet vernietigd. Palmzondag was reeds hun Pasen!

Maar ook hier, in het Heilig Land, waart de schaduw van de dood rond. De littekens in het geografisch landschap en in het leven van onze bevolking zijn ontelbaar. “Vrede” en “rechtvaardigheid” zijn tot slogans verworden die alle geloofwaardigheid verloren hebben. Gezinnen zijn uit mekaar gerukt. Over hoop spreken, lijkt wel volslagen nonsens en van alle realiteitsbesef ontdaan. Tussen leden van verschillende geloofsovertuigingen, ja zelfs binnen onze eigen communauteiten, families en gezinnen…overal heerst angst en misprijzen. Omwille van de angst om ook maar iets te verliezen, uit schrik om te sterven of gedood te worden… werken we mee aan de verdeeldheid en hebben we schrik voor de ander. En aldus leveren wij ons eveneens over aan de dood en aan zijn macht.

Maar indien we écht in de Verrijzenis geloven, indien we écht geloven in de kracht van de Geest en in de kracht van het Woord, indien we Hem alle situaties toevertrouwen, indien uitzichtloze toestanden deze tot smeekbeden zouden omvormen, dan zouden deze opnieuw een weg vol leven worden.

De Verrijzeniservaring kan pas begrepen worden indien ze gedeeld wordt, indien ze aangekondigd, uitgeprobeerd en doorleefd wordt.

Laten wij dus niet op onszelf terugvallen, laten we ons niet in onze angsten opsluiten. Laten wij ons noch door de dood noch door zijn trawanten vrees aanjagen. Dat zou pas een afwijzing van het leven en de Verrijzenis zijn!

We stellen er ons dan ook niet zomaar mee tevreden het Lege Graf te vereren. De Verrijzenis is de aankondiging van een nieuwe vreugde die niet in deze plaats kan opgesloten blijven maar die het hele volk moet doordringen. Ze moet van hieruit naar buiten treden en onder elk van ons komen.

“Maar ga tegen Zijn leerlingen en Petrus zeggen dat Hij u voorgaat…” (Mc 16, 7).

“Waarheen? Overal. In Galilea en in de bergen, in het Cenakel en gedurende heel de weg naar Emmaüs, op het meer en in de woestijn, overal waar de mens zijn tenten opslaat, zijn brood deelt en steden bouwt, overal waar geweend en gezongen wordt, waar gezucht en gezworen wordt… Daar gaat Hij u voor.” (Don Primo Mazzolari)

Dit is mijn waarachtige wens voor u allen. Dat het Paasfeest dat we heden in deze Eucharistie samen vieren, ons mag geschonken worden om elke dag van ons leven opnieuw gevierd te worden.

+ Pierbattista

Vertaling: Luk De Staercke

Réagir à cet articleRéagir à cet article

Een bericht, een commentaar?

vooraf modereren

Let op: je bericht verschijnt pas wanneer het gelezen en goedgekeurd is.

Wie ben je?

Om je gebruikersafbeelding bij je bericht te tonen moet je je eerst registreren opgravatar.com (gratuit et indolore). Vergeet niet om hier je e-mailadres te vermelden.

Vul hier je commentaar in
  • In dit formulier kun je de SPIP-codes [->url] {{vet}} {cursief} <quote> <code> en HTML code <q> <del> <ins> gebruiken. Om een nieuwe paragraaf te maken laat je gewoon een paar regels leeg.



Wereldnieuws

Agenda
Mei 2017 :

Niets voor deze maand

April 2017 | Juni 2017

newsletter