Ordre Equestre du Saint-Sépulcre de Jérusalem-Lieutenance de Belgique
http://ordredusaintsepulcre.be/Bezinning-van-Mgr-Pizzaballa-bij-het-evangelie-van-de-vijfde-zondag-van-de
      Bezinning van Mgr. Pizzaballa bij het evangelie van de vijfde zondag van de (...)

Bezinning van Mgr. Pizzaballa bij het evangelie van de vijfde zondag van de Vasten

Vasten – In de vastentijd presenteren wij u de bezinning van de priesters van het Latijns Patriarchaat in verband met het evangelie van de dag.


2 april 2017 Vijfde zondag van de Vasten – Liturgisch Jaar A

We kunnen stellen dat heel onze reis doorheen de vasten niets anders is dan een stelselmatige ontdekkingstocht naar een God die tot ons spreekt. Het is een steeds dieper gaande ontmoeting met de Heer die Zijn Woord aan de mens openbaart. Dit Woord maakt het ons mogelijk om in alle intimiteit opnieuw bij Hem aansluiting te vinden.

Toen Jezus in de woestijn door de duivel werd bekoord, bleef Hij naar het Woord van Zijn Vader luisteren om niet in de bedrieglijke schijn van de vijand te vervallen. Deze stelde Hem immers een fout beeld voor van de Vader, van hemzelf en van de mens.

De tweede zondag waren we samen met Hem op de Berg Tabor en ook daar weerklonk de stem van de Vader die ons zei: “Luister naar Hem” (Mt 17, 5).

Vervolgens bevonden we ons in Samaria waar Jezus aan de vrouw die Hem als Messias ondervroeg het volgende antwoord gaf: “Ik ben het, Ik die tot u spreek” (Joh 4, 26). En dezelfde mededeling hoorden wij ook tijdens de zondag daarop, wanneer we ons hier in Jeruzalem bevonden: “Gij ziet Hem, het is Degene die met u spreekt” (Joh 9, 37).

Het evangelie van vandaag vormt het hoogtepunt van de openbaring van een God die spreekt, want zoals we zullen zien, spreekt Jezus ook tot Lazarus die reeds vier dagen in het graf lag. En terwijl Hij tot hem sprak, terwijl Hij zijn naam uitsprak, gaf hij hem het leven terug.

Zoals bij de aanvang van de schepping, beginnende bij nul, bracht God door zijn woord, door alles bij naam te noemen, het heelal tot leven. Op zowat dezelfde wijze, door middel van een woord, gaf Jezus zijn dode vriend het leven terug. Hij riep hem en hij kwam opnieuw tot leven.

Deze passus uit het evangelie begint met een lange inleiding. Pas na zestien verzen gaat Jezus op weg naar Bethanië, ook al was Hij zich van het dodelijk karakter van de ziekte van zijn vriend bewust. Het lijkt wel alsof hij er niet het minste belang in stelde om te vermijden dat zijn vriend zou overlijden. “Toen Hij dan ook hoorde dat hij ziek was, bleef Hij weliswaar nog twee dagen ter plaatse” (Joh 11, 6). Pas daarna ging Hij met zijn leerlingen op weg.

Deze vertraging, die als oorzaak van de dood van Lazarus wordt beschouwd, wordt bij herhaling in de rest van de passage beklemtoond. Marta (Joh 11, 21) en vervolgens Maria (Joh 11, 32) maken Hem dit verwijt: “Heer, als U hier was geweest, zou mijn broer nooit gestorven zijn” (Joh 11, 32). Vervolgens berispten ook de Joden Hem op dezelfde wijze: “Had Hij dan niet kunnen zorgen dat hij niet doodging? Hij heeft toch ook de ogen van de blinde geopend?” (Joh 11, 37).

Dat was immers de hoop van de naasten van Lazarus, dat Hij zou kunnen voorkomen hebben dat Lazarus zou sterven. Maar Jezus had hem laten sterven, tot grote verontwaardiging van allen.

Maar omdat Jezus van hem hield, ging Hij in de dood naar hem toe.

“Vriendschap” en “Liefde” zijn de twee woorden die kenmerkend zijn voor de relatie van Jezus met Lazarus (Joh 11, 3 en 36).

Maar wat betekent precies deze liefde van Jezus voor Lazarus? Hoe had Jezus hem lief?

Jezus belette niet dat Lazarus stierf, maar hij betrad samen met hem de dood. Hij trad binnen in zijn graftombe. Daar liet Hij hem geenszins in de steek en kon Hij met de kracht van zijn stem tot hem doordringen, hem als het ware ontmoeten. Zo wist Jezus de dood zelf weer tot leven te wekken.

De Vader bemint Jezus op dezelfde wijze. Hij zal evenmin beletten dat Jezus sterft, maar Hij zal Hem evenmin in het graf achterlaten. Wij ook zijn gemaakt tot gemeenschap met God, om met Hem in gesprek te treden. En de dood is niets anders dan van Hem gescheiden worden. De dood is de plaats waar we het Woord Gods, dat ons laat bestaan, niet langer horen.

Maar voor wie in de vriendschap van de Zoon leeft, bestaat die plaats niet. In het evangelie van Johannes herhaalt Jezus meermaals, dat al diegenen die in Hem geloven, de klip van de dood reeds hebben overwonnen en over de dood heen zullen blijven leven: “Waarachtig, Ik verzeker u: wie naar mijn woord luistert, wie Hem gelooft die Mij gezonden heeft, bezit eeuwig leven. Voor hem is er geen oordeel meer: hij is overgegaan van de dood naar het leven” (Joh 5, 24; cfr. 8, 51).

God berust niet in onze dood. Maar om Lazarus niet alleen in de dood achter te laten, besliste Jezus om eveneens in de dood treden. En vermits Hij deze stap uit liefde heeft gezet, ging het niet om sterven, maar om het leven terug te geven, weer tot leven te komen.

Het is geen toeval dat de weg die bij vers 16 van deze episode begint, niet bij het graf van Lazarus eindigt, maar bij dat van Christus. Het is op dezelfde weg waar Lazarus van de dood werd bevrijd, dat Jezus verder trekt tot Pasen. Het is precies door uit liefde zijn leven te geven en voor ons te sterven, dat onze dood wordt overwonnen.

Het is daarom dat Jezus zei dat hij blij was dat Hij niet aanwezig was bij de ziekte van Lazarus (Joh 11, 15), zodat zijn volgelingen konden zien en geloven dat zijn liefde sterker is dan de dood.

Het geloof is het enige echte tegengif tegen de dood, het geloof van diegene die gelooft dat ons leven steeds in de handen van de Vader is beveiligd en dit tot bij de dood. Het is het geloof van diegene die luistert.

Met deze zekerheid betreedt Jezus de dood van Lazarus en met diezelfde zekerheid zal Hij ook Zijn eigen dood ingaan.

Lazarus is bijgevolg het beeld van de mens, de mens die door zonde is verwondt, die tot de dood is gedoemd, die de gevangene is van de dood. Daar komt Jezus tot bij hem en Lazarus komt terug tot leven.

Het leven dat door de ontmoeting met Jezus in het graf is ontstaan, is een totaal nieuw, een totaal verschillend leven. Het is een verrezen leven die niet langer angsten kent.

Dit reeds verrezen leven hebben wij tijdens ons doopsel ontvangen en het is blijvend. Ons leven zal opnieuw langs de dood voorbij gaan, het zal zoveel keer langs de dood gaan en soms zal het lijken alsof de dood het met zich meeneemt. Maar in werkelijkheid zal het Leven nooit door de dood worden opgeslorpt.

+ Pierbattista

Vertaling: Luk De Staercke

Réagir à cet articleRéagir à cet article

Een bericht, een commentaar?

vooraf modereren

Let op: je bericht verschijnt pas wanneer het gelezen en goedgekeurd is.

Wie ben je?

Om je gebruikersafbeelding bij je bericht te tonen moet je je eerst registreren opgravatar.com (gratuit et indolore). Vergeet niet om hier je e-mailadres te vermelden.

Vul hier je commentaar in
  • In dit formulier kun je de SPIP-codes [->url] {{vet}} {cursief} <quote> <code> en HTML code <q> <del> <ins> gebruiken. Om een nieuwe paragraaf te maken laat je gewoon een paar regels leeg.



Wereldnieuws

Agenda
Juni 2017 :

Niets voor deze maand

Mei 2017 | Juli 2017

newsletter